Hof van heden

Compliment

2010-01-23T23:36:00.007+01:00

Vandaag kreeg ik een compliment
over dat ik een compliment gaf
vanwege het feit dat hij
zichzelf
een compliment gaf.

Echt waar.

***

Leest u mee...

2010-01-18T21:16:00.008+01:00

Nu zijn er al minimaal twee exen die mijn blog volgen, en meer, betreft mijn internet activiteiten. Ja, je denkt dat je veilig in je huiskamer achter je peeceetje zit, maar da's natuurlijk niet waar. Dat weten we al en toch vergeet ik het soms, vooral als ik me ongenuanceerd uitlaat ergens over. Dat deed ik laatst op een, wat ik dacht, redelijke privé plek, maar een minuut later zat een bepaald persoon al mee te lezen. Hoe dat kon? Hij had een soort scriptje geschreven waarmee hij mij volgde, op verschillende hier niet nader te noemen virtuele plaatsen.

Zo had ik ook een ex die stukken uit mijn vorige weblog kopieërde, uitprintte en naar een bepaalde instantie stuurde, omdat hij dacht er "iets" mee aan te tonen. Staat best mooi, je eigen blog op een officiëel document, maar daar is alles mee gezegd, verder is het nogal vervelend. Ik kwam er spoedig overheen hoor, maar soms vraag ik me af: wie leest dit eigenlijk allemaal. Zo ook nu.

Kijk, ik heb deze blog nu al een behoorlijke tijd. Bezoekers groeien, zo werkt dat. Er zijn niet veel mensen die reageren, maar hé, dat doen mijn exen ook niet, dus dat zegt helemaal niks. Aan de andere kant denk ik: wat maakt het uit. Ik doe geen gekke dingen, zoals me laten ophangen aan een dik stuk touw, om me door een meester te laten dingessen. Ik schijt niet in de tuin van de buren.

Wel schijn ik me soms beledigend uit te laten. Dat komt zo: ik maak weleens iets kuts mee en dan vang ik dat in woorden. Daar komen kutteksten van. Kijk, me puur op een persoon richten is natuurlijk niet netjes, maar betreft een bedrijf heb ik daar een ietsje andere mening over. Als ik het gevoel heb dat de AH langzaam steeds meer goedkope producten uit de schappen schrapt, dan moet ik dat gewoon kunnen melden. Daar zal de AH geen last van hebben en ze gaan me er zeker niet over mailen.

Soms kan het echter voorkomen dat je onbedoeld een bedrijf wel beledigt. Vooral als het om een wat kleiner bedrijf gaat. Dan heet een mening zogenaamd niet meer "mening", maar smaad. Maar ja, als elke schrijver zijn mond houdt over onraad, dan kan de hele wereld zijn gang gaan met rotgedrag en geen haan die ernaar kraait. Geen media meer, geen aandacht voor welke ramp dan ook, laat staan als het een mini-ramp betreft.

Waar begint de vrije, goedgekeurde meningsuiting en waar houdt die op?

Goed, zie voor u, de woorden van een blogger in ondergoed. Lekker boeien. Sterker nog, een tijd stond de url naar deze blog zelfs in mijn CV, moet je nagaan. Nu vind ik inmiddels dat ik boeiender dingen heb gedaan op schrijfvlak, dus deze blog mocht het veld ruimen.

Er zijn twee belangrijke redenen waarom ik toch op dit blog blijf schrijven. Ten eerste schrijf ik graag en bepaal ik hier zelf wat ik schrijf - ik hoef me niet aan een opdracht of onderwerp te houden. Ten tweede vind ik het ook leuk om blogs van anderen te lezen, zeker blogs van mensen die zo nu en dan écht laten zien wat hen bezighoudt.

Rest mij te schrijven: dank je wel voor het lezen.

Gegroet.

***

Onbetrouwbaarheid

2010-01-17T18:32:00.003+01:00

Dat betekent onlogische verandering
De ene week je liefde verklaren
De volgende week iets anders laten zien
Doen alsof het je overkomt

Het betekent je verschuilen
Doen alsof het net wat meer aan de ander ligt
Het dobberend scheepje in de fik steken
Omdat dat makkelijker is dan het drijvend houden

Het betekent ook liever doorgaan
Dan kijken naar sporen die je achterlaat
Met als smoes een eeuwig onbegrip
En een 'daar kan ik toch niks aan doen'

Het betekent jezelf altijd goedpraten
Met de woorden: 'zo dacht ik toen'
Van wit naar zwart naar zon naar maan
Van al je daden zeggen dat ze logisch zijn

Het betekent te weinig respect
Zowel voor jezelf als voor een ander
En altijd die woorden die zo vaak zijn gebruikt
ICH HABE ES NICHT GEWUSST

***

Youtube Bloep

2009-12-31T00:46:00.004+01:00

Met ditmaal in de hoofdrol: Alice Botter (12 jaar), die als goed geïndoctrineerde als geen ander laat zien wat deze praktijken zelfs met je manier van zingen doen. Ze zingt 'Opwekking 544' werkelijk opgewekt... Ook Henk de opnameman was duidelijk erg geïnspireerd bezig. Mijn gedachten gaan uit naar Alice en ik hoop dat ze hulp krijgt bij het vinden van haar eigen stem... Wat zou ze dan fantastisch zijn.

Vacature Projecttreiteraar

2009-12-30T00:06:00.006+01:00

- Vacature -

Projecttreiteraar m/v
Voor de periode maart 2010 tot mei 2010
10 uur verspreid over 5 werkdagen

Onze afdeling Productie is er qua dienstverlening op achteruitgegaan vanwege een organisatiegroei die een aantal medewerkers in het verkeerde keelgat is geschoten. In uw functie van Projecttreiteraar bent u verantwoordelijk voor het zelfstandig organiseren van verschillende vormen van actie en afleiding. Uitgangspunt daarbij is, om neuzen meer dezelfde kant op te krijgen, namelijk uw kant, middels op creatieve wijze aan vergaderingen en het geplande personeelsuitje in april 2010 deel te nemen.

Algemene beschrijving van de functie
De Projecttreiteraar houdt zich bezig met de doelgroep Productie binnen onze organisatie: werknemers die door personeelsgroei en -veranderingen met het idee spelen om van werkgever te wisselen of bang zijn om hun functie te verliezen. De Projecttreiteraar werkt nauw samen met de Algemeen Directeur en de afdeling Salarisadministratie.

Wij zoeken
Iemand met een opleiding op HBO niveau, liefst in de richting van Communicatie of Maatschappelijk Werk. Werkhouding achten wij belangrijker dan werkervaring in een soortgelijke functie. U hebt affiniteit met problematische organisaties die baat hebben bij duidelijk, ongenuanceerd handelen. Als u reeds ervaring hebt met slechte samenwerking binnen organisaties is dat een pre. U beschikt in elk geval over uitstekende mondelinge en schriftelijke communicatieve vaardigheden waarmee u mensen op creatieve wijze kunt activeren. U bent daadkrachtig, stressbestendig en u kunt goed omgaan met agressiviteit.

Aanbod
Wij bieden u een bijzonder ontregelde werkomgeving, waarin vooral collegialiteit en betrokkenheid ver te zoeken zijn. Als Projecttreiteraar bent u de aangewezen persoon om helder te verwoorden wat er misgaat zonder dat een van onze huidige medewerkers daarvoor verantwoordelijkheid hoeft te dragen. Alle gedachten die onze medewerkers toch al hebben zal u hardop uitspreken, liefst tijdens de vergaderingen. De Algemeen Directeur zal u de eerste werkweek persoonlijk begeleiden, zodat u precies weet wat er speelt.

Geïnteresseerd?
Stuur dan uw motivatiebrief plus CV per e-mail naar onze organisatie t.a.v. de Algemeen Directeur, de heer Watje, onder vermelding van vacaturenummer 666. Graag ontvangen wij uw sollicitatie voor 8 januari a.s. uitsluitend per e-mail.

De gesprekken vinden plaats op 13 januari 2010.

***

Leve het leven!

2009-12-22T22:31:00.004+01:00

Rond de kerst ben ik nog meer met de dood bezig dan anders. Dat komt omdat ik het persoonlijk geen vrolijk feest vind. En nu is Brittany Murphy ook al overleden op slechts 32 jarige leeftijd – mijn leeftijd. Ernstig. Moge zij in vrede rusten, waar dan ook...

Maar daar begint gelijk mijn euvel...

Omdat ik geloof in niets (alles zou weleens kunnen kloppen, maar kan net zo goed grote onzin zijn) heb ik geen beeld bij sterven, laat staan van een hiernamaals. Sterker nog, ik begin ervan overtuigd te raken dat een hiernamaals in onze “werkelijkheid” bestaat, omdat wij mensen altijd meer willen. Niet alleen leven, maar ook leven na de dood. Dat we het moeilijk zouden kunnen verkroppen, als we na de dood enkel wormenvoer worden.

Ik beken, geloven in het absolute “niets” na de dood geeft mij geen fijn gevoel. En dat is een understatement. Ook gevoelens over de zin van het leven veranderen erdoor.

Toch kleeft er ook een groot voordeel aan, vind ik. Het is dan in ieder geval niet nodig om tijdens het leven bezig te zijn met daden die een “hemels” pensioen zouden opleveren. Geen kerk, geen bijbel, geen liturgiegroep, niks… Alle tijd die me gegeven is dus puur inzetten voor dit leven, het hier en nu.

Vooral dat laatste geeft me rust, als ik tenminste niet te ver vooruit denk. Dan voelt het leven namelijk eerder als een steile berg dan als begaanbaar pad. Ik kan wel honderden dingen verzinnen die ik nog zou willen of moeten doen, maar dat blokkeert me juist. Ik verzin liever mijn taken en bezigheden voor vandaag.

Hoe dan ook – ik voel me dankbaar. Ik heb een goed functionerend lichaam. Ik kan horen, zien, lopen, rennen… Elke dag dat dit mag is er weer een. Nu heb ik weer bijna een nieuw jaar gehaald en hopelijk volgen er nog vele...

Ik heb dan wel een enorme hekel aan vuurwerk, maar in mij knalt het wel!
Leve het leven!

***

Jezelf zijn

2009-12-15T00:03:00.002+01:00

Stomhoofd

2009-12-08T12:19:00.003+01:00

“Kijk mam, ik heb een cadeautje voor jou.” Ze had het mooi ingepakt, met netjes afgeknipte stukjes plakband en niet eens de hele rol gebruikt. Ze keek nog blijer dan ik mogelijk kijken kon. Ik acteerde een verraste houding, maar ik was te voorbarig geweest. Ze verraste me echt toen bleek dat ze mijn portemonnee had ingepakt, met briefjes van vijftig en al.

Als ze buiten gaat bellenblazen of krijten maakt ze wel alles op. Ze gebruikt wat ze krijgt. Sinds kort mag ze zelfstandig voor de deur spelen en ze voelt zich groot.

Vorige week ging ik na een halfuur eens kijken wat ze allemaal gefabriceerd had. Ze pakte me bij de hand en leidde me de straat door langs haar creaties. Ze had een treintje getekend, maar haar grote trots stond een paar meter verder. De krijtjes waren op gegaan aan een lantaarnpaal. Ze had er een ‘prinsessenpaal’ van gemaakt. De paal was voornamelijk roze, tot zover als haar lengte dit toeliet.

Baukje doet dingen die werkelijk uniek zijn. Ik lach me slap. Daarbij geniet ik van haar zelfvertrouwen. Ze heeft het nog dagen over die paal gehad. Hij is voor haar de mooiste van de wereld.

“Kijk mam, ik heb ook de doekjes ingepakt”, fluistert ze in mijn oor. Ze fluistert als ze niet zeker weet of het mag.
“Dat is goed, de doekjes zijn van jou”, zeg ik zacht en ik streel door haar lange, blonde haren. Ze nestelt zich tegen me aan, het label van een knuffel tussen haar vingers. Zo duimt ze.

Ik vertel haar dat ze haar schoen mag zetten en ze schiet overeind. Haar juf heeft wel verteld dat Sinterklaas een spelletje is, maar voor haar blijft het echt. Als de Sint voor haar staat, durft ze hem geen hand te geven, zoveel ontzag heeft ze voor de goede man. ‘Een oude opa die van kinderen houdt’, is haar analyse. Als de schoen bij de deur staat gaat ze naar bed, maar tien minuten later verschijnt ze weer in de huiskamer. “Er zit nog geen wortel in de schoen!”, roept ze uit. “Ik ben een stomhoofd."
“Juist hartstikke goed dat je eraan denkt”, antwoord ik en we begeven ons naar de koelkast waar ik iedere keer dezelfde wortelschijfjes in plasticzakje uitvis. Dat kan makkelijk met haar. Goed geïndoctrineerd zingt ze de wortel toe.

Baukje heeft het door, dat is soms verdrietig. Zo denkt ze bijvoorbeeld dat ze vaker vergeetachtig is dan anderen. Ik weet dat ze gelijk heeft, maar dat zeg ik haar niet. Ze heeft baat bij zelfvertrouwen, ook los van haar te gekke prinsessenpaal. Ik vertel haar dat ik ook weleens wat vergeet en als het gebeurt deel ik dat met haar. Dan lacht ze me hartelijk uit.
Dan ben ik een stomhoofd.

***

Vrouw na de dokter

2009-12-04T10:07:00.006+01:00

Vanavond ga ik huilen, ik weet het zeker. Ik heb eigenlijk geen zin in dat gesnotter, maar vooruit, hoef ik ook geen make-up. Ik ga naar de film "Komt een vrouw bij de dokter".

Goed, ik moet niet vergeten dat het mijn leven niet is... Oh, en de cameraman is er ook altijd nog bij. Die zin heb ik van mijn moeder. Zij kijkt per definitie geen films voor boven de twaalf, maar hoe dan ook helpt deze wetenschap haar. Mij nauwelijks. Als producenten bedachten dat de kijker ergens van dient te schrikken, dan schrik ik. Als het hun doel was dat een scene verdrietig overkomt, dan huil ik. Ja, ik ben een heel makkelijke kijker.

Gisteravond heb ik inderdaad gehuild. De bioscoopzaal zat stampvol; wij hadden gelukkig ergens in het stenen tijdperk al gereserveerd. Niet voor niets. Wat een prachtige film en goede acteerprestaties. Dat niemand het talent van Carice van Houten kon evenaren, dat verwachtte ik al. Man, wat kan die meid spelen! Als het je als actrice lukt om een hele zaal (inclusief mannen) aan het huilen te krijgen, dan kan je wat. Hier en daar verscheen een zakdoek. Armen werden troostend ingezet. Soms ook een onverwachte lach... Ik voelde me een slingeraap in emotieland.

Gewoon even gaan kijken dus.

***

Mijn omgeving

2009-11-24T17:58:00.002+01:00

Tegenover mijn huis staat een ~~bejaardentehuis~~ ~~bejaardenhuis~~ ouderenhuis, naast de ~~bejaardenwoningen~~ ~~aanleunwoningen~~ servicewoningen. Er zijn mensen die denken dat ~~bejaarden~~ ouderen een beetje ~~gek~~ verstandelijk ~~gehandicapt~~ beperkt zijn. Dat is beslist niet waar. Velen van hen kunnen prima met hun ~~loopkar~~ rollator de staat op en zelf boodschappen doen, pienter en wel.

Naast mijn huis ligt een ~~stukkie gras~~ park, waar honden ~~schijten~~ uitgelaten worden. Sommige ~~bejaarden~~ ouderen halen het ~~veld~~ park niet en laten hun hond voor mijn deur ~~schijten~~ uit. Ik snap dat ze nog nooit van een ~~poepzak~~ hondenzak hebben gehoord. De meeste van die honden zijn echt ~~worstenbroodjes~~ ~~dik~~ stevig trouwens, en lopen dan ook ~~slecht~~ moeizaam.

Achter mijn huis is een ~~hang~~jongerenplek, waar ~~pubers~~ de jeugd ~~herrie~~ plezier maakt. Ze laten er ook graag hun ~~troep~~ spullen achter en er klinkt ~~gebonk~~ muziek. De ~~oudjes~~ ouderen klagen hier ~~vreselijk~~ regelmatig over. Dat kan ik me goed voorstellen.

Te midden van al dit ~~spul~~ leven bevindt zich de ~~friettent~~ snackbar. Daar kom ik ~~vaak~~ regelmatig om ~~kankerstaven~~ sigaretten te halen. Mensen zeggen mij ~~automatisch~~ vriendelijk gedag en als ik geluk heb trap ik niet in een ~~hondendrol~~ uitwerpsel en word ik niet ~~begluurd~~ nagekeken door ~~sukkels~~ jongemannen. Tot zover dit ~~gezever~~ verhaal over de ~~zooi~~ buurt waar ik in woon.

***

Supermarkt aanbiedingen

2009-11-16T11:41:00.006+01:00

Goedkoop boodschappen doen kost tijd. Als je echt wilt uitblinken in veel voor weinig, dien je je degelijk voor te bereiden. Online kijk je naar de aanbiedingen van deze week en je maakt een lijsje van waar je wat gaat halen. Met briefje en gepast geld (om te voorkomen dat je meer koopt dan met jezelf afgesproken) stap je op de fiets (uiteraard niet in de auto). Bovendien is regen is niet slecht voor je en uitlaatgassen wel.

Bij Super de Boer is deze week in de aanbieding: Carvan Cevitam siroop (2 voor de prijs van 1), appels (1 kilo voor 1 euro) en gehakt (1 kilo voor 2,50). Daarnaast kocht ik onder andere Oral-B tandpasta met een kortingsbon (van 3,49 voor 1 euro). Natuurlijk vergat ik niet om een knutselschoen mee te nemen voor mijn dochter. Er komt ook een schoentje van haar te staan in de Albert Heijn, de Littl, de Welkoop en de Jumbo.

Bij de Albert Heijn kost een bloemkool deze week 0,79 cent. Een zak mandarijnen 1,39 en achterham een euro per 100 gram. Onderstaande foto laat zien wat ik allemaal gekocht heb, met een totaalbedrag van slechts 14,70 euro.

Op de lijst staat nog een sinterklaas spelletjesboek voor 1 euro bij het Kruidvat, maar die aanbieding gaat morgen pas in.

Isn't it fun?

Geven & nemen

2009-11-10T08:41:00.014+01:00

Een goede kennis van mij is verdrietig vanwege een gemis in zijn leven. Hij heeft het gevoel dat hij al jaren veel geeft en weinig terugkrijgt. Dan kunnen er twee dingen aan de hand zijn: hij en de vorm waarin hij zijn leven gegoten heeft passen niet bij elkaar, of hij heeft niet goed door wat hij allemaal krijgt.

Als we een ander helpen, geeft dat normaliter een fijn gevoel. Moet degene die geholpen wordt daar wel goed mee om kunnen gaan. Dat wil zeggen dat de geholpene de helper iets geeft in de vorm van liefde en dankbaarheid. Positieve gevoelens over de hulp die je krijgt, kan je het best nadrukkelijk uiten. Daar gaat mijn kennis al de mist in. Toen hij het een avond leuk had gehad met mij, hoorde ik dat via een ander. Terwijl ik energie in hem heb gestoken en naar hem heb geluisterd.

Hulp slaat hij regelmatig af. Onbekend is waarom. Bekend is, dat hij wel degelijk meer nodig heeft.

Mijn kennis heeft een zorgzaam beroep. Collegae en cliënten doen voornamelijk een beroep op hem, niet andersom. In zijn privéleven heeft hij geen goede vriend waar hij altijd op kan terugvallen. Hij moet het vooral van zijn vrouw en kinderen hebben.

Als het om geven en nemen gaat, dan is mijn kennis er een ster in om zijn kaas weg te geven. Dat kan hij om meerdere redenen doen. Hij gaat dingen weggeven als hij bang is dat gelijkwaardig geven en nemen strijd oplevert, of als een ander beloftes uit. Zo liet hij zich door meerdere zakenpartners in het ootje nemen. Hij hoorde mooie woorden en verwachtte er mooie daden van.

Er is geen hond die hem ervan kan overtuigen dat hij het tij kan keren. Het lijkt wel, of hij zich bij zijn zelf verzonnen lot heeft neergelegd. Dit weerhoudt hem er niet van om regelmatig te klagen. Hij roept dat hij een gever is en hij voelt zich zwakjes. Wie luistert er naar hem? Wie zorgt er voor hem? Deze vragen stelt hij aan mensen die naar hem luisteren en hulp ter beschikking stellen. Daardoor hebben gevers in zijn leven het gevoel dat hun giften in het donkere niets verdwijnen. Ze hebben minstens het gevoel dat hun giften maar half worden uitgepakt. Nu zal zijn familie het niet opgeven, maar verschillende anderen hebben dat wel gedaan.

'Tel je zegeningen'. Dat is een mooi christelijk gebod. Als mijn kennis zou opschrijven wie er allemaal energie aan hem gaf en wie daar nog steeds oren naar heeft, dan zou hij zich beter voelen. Mensen zijn de beroerdste niet. Als je maar durft te vragen en viert wat je gegeven wordt.

***

Zeuren loont

2009-11-03T13:47:00.003+01:00

Dan ben je net hartstikke blij. Je hebt een talent en je geniet ervan. Zelfs die ene, in jouw ogen, belangrijke persoon neemt je serieus. Dat voelt vet goed. Je straalt eigenliefde uit en zelfs die chagrijnige cassière begroet je vriendelijk. Is er altijd iemand bij die er de duim op moet drukken. Of je daar en daar al goed over hebt nagedacht. Of je het wel zeker weet. Dat je moet uitkijken niet naast je schoenen te gaan lopen.
Als mensen iets tofs bereiken, zeker als hetgeen ze bereiken zichtbaar is voor een grote groep, dan komen de zeikers in actie. Mensen die zich net die dag wat minder voelen en zichzelf niet vriendelijk begroetten in de spiegel. Die nemen graag woorden als 'eigendunk' en 'arrogantie' in de mond. Ze dragen uit dat je wel iets mag bereiken, maar je mag jezelf vooral niet goed vinden.
Zeikers hebben er ook moeite mee als een zichzelf serieus nemend persoon zijn of haar grenzen goed aangeeft. De maat schijnt bij succesvolle mensen nooit vol te mogen zijn. Ze schijnen alles maar aan te moeten kunnen. Vooral vinden zeikers dat succesvolle mensen naar hen zouden moeten luisteren.

Dan ben je net hartstikke somber. Je hebt het gevoel dat je niks goed genoeg kan. Talenten zie je niet: je vindt eigenlijk dat je nergens in uitblinkt. Dat voelt vet klote. Je straalt een zware sfeer uit en zelfs die chagrijnige cassière geeft je nog een veeg uit de pan. Is er altijd iemand bij die je wil opvrolijken. Je hoeft maar even te roepen dat je niks kan en mensen gaan je ophemelen. Ze zeggen dat je zo mooi bent en zo lief en dat je zat talent hebt. Dat zeggen ze niet zomaar: ze weten het zeker.
Zeikers hebben er geen moeite mee als iemand anders zichzelf naar beneden praat. Succesvolle mensen vinden dat juist wel een lastig gegeven. Die zien graag dat hun geliefden zich net zo prettig voelen als zijzelf. Beide groepen zullen echter de sombere ziel proberen op te vrolijken. Somber zijn levert dus aandacht en positieve woorden op.

Natuurlijk zijn mensen niet simpel op te splitsen in zeikers en successen. Ik splitste het even om aan te geven dat zeuren loont. Zeuren is niet per definitie verkeerd overigens, het houd je ook scherp. Een gezonde dosis zelftwijfel zorgt voor een versterking van de zelfreflectie.
Eigenlijk lijkt men elkaar op een lijn te willen houden, allemaal even groot. Iemand die groeit wordt hier en daar afgesnoeid en iemand die krimpt krijgt een liefdevolle schop onder de kont.
Op een goede dag voelde ik me kut en had ik zin om mezelf eens flink naar beneden te praten. Ik wilde weer ervaren hoe dat voelt en hoever ik daarin kon gaan. Een vriend begon me onmiddellijk op te beuren, maar dat had geen zin. "Ik wil me gewoon even kut voelen", riep ik. "Daarna komt er wel weer ruimte voor positiviteit." Hij was het met me oneens. Hij wilde graag dat ik naar hem luisterde.
De zeikerd.

***

Stilstaan bij eenzaamheid

2009-10-30T16:11:00.008+01:00

Wat is eenzaamheid precies? In ieder geval is het een gevoel dat men het liefst zo snel mogelijk achter zich zou willen laten. Als ik me eenzaam voel, ga ik bijvoorbeeld graag wat doen, al is het maar een afwas.

We zien om ons heen dat mensen het druk hebben. Wat ik vooral zie, is dat mensen zichzelf maar van alles blijven bieden, vaak op het gebied van de korte termijn vreugde. Noem het consumeren, maar het is meer dan dat. Het is ook het onderdrukken van een gevoel van leegte. Ik heb dan de neiging om kaarsjes een te steken, muziek op te zetten of te gaan schrijven. Dat laatste geeft me een gevoel van contact hebben met mezelf. Toch besef ik dat het me geen antwoorden geeft, als ik niet tussendoor ook stil kan zijn. Ik wil weten waar eenzaamheid vandaan komt en wat ik werkelijk nodig heb om mezelf vaker als vriendin te kunnen zien.

Eenzaamheid kent meerdere bronnen. Wat wil je regelen of bieden aan jezelf, dat je voor je uitschuift? Heb je het gevoel dat je goed voor jezelf zorgt? Deze bronnen spelen bij mij een rol. Daarnaast voel ik al een tijd geen werkelijke vrede, rust en vertrouwen. Er gebeuren zoveel dingen in de wereld die ik vreselijk vind. Mensen kunnen zulk lelijk gedrag vertonen. Op momenten dat droefenis over nare dingen in de wereld me parten speelt, ga ik bewust op zoek naar leuk nieuws.

Iedereen weet dat je je doelen in stapjes kunt behalen. Dat je elk stapje zou moeten vieren. Ik voel verzet in mezelf, want ik vind mijn stapjes te klein. Ik ben er een kei in om kritiek te hebben op mezelf, maar dat helpt me niets. Het zorgt er alleen voor dat ik me sneller vermoeid voel. Vaak vraag ik me af wie ik ben, waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga, de meest gestelde vragen in het leven. Terwijl ik weet dat niemand het weet en niemand er werkelijk een logisch geheel in ziet, blijf ik er toch mee bezig. Net als de rest van de wereld.

Natuurlijk zijn er mensen die wel doen alsof ze het weten. Ze komen aan met de meest mooie theorieën en verklaringen. Ik kan er weinig mee. Het enige wat ik ervan denk is: mooi dat dat voor jou werkt en jou rust geeft. Meer is het ook niet: het voelt prettig voor die ander om er zo en zo over te denken en dat is dan dat. Je denkt immers graag dingen die jou een goed gevoel geven of jouw vertrouwen in het leven vergroten. Ik daarentegen vertrouw erop dat ik het niet weet.

Onwetend tegen het leven aankijken geeft ook een gevoel van eenzaamheid. Alsof je zwemt op het strand in plaats van in de zee. Niets lijkt werkelijk kloppend of logisch. Daarbinnen zijn er dingen die ik graag doe. Dingen die ik leuk vind en mij energie geven. Dat zijn de dingen waar ik mijn aandacht op vestig en door dat te doen openbaart zich een pad. Toch heb ik al een hoop zijwegen bewandeld in mijn leven. Daarna herinner ik me mijn pad en doe ik er wat aan. Op mijn pad voel ik mij het minst eenzaam.

Het leven is raar. Het geeft me nog een beetje troost dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Ergens heb ik ook het gevoel dat we meer op elkaar lijken dan we beseffen, om de simpele reden dat de meeste verschillen te vinden zijn in uiterlijkheden. Met verschillende gedragingen kan echter hetzelfde doel worden beoogd. Verschillen benadrukken kan ook een gevoel van eenzaamheid geven. Maar wie zegt dat jij en ik bestaan? Jouw lichaam en mijn lichaam, dat bestaat, maar verder blijft het gissen.

***

Dat iets

2009-10-08T21:14:00.002+02:00

Samen een eigen wereld?
Samen iets doen
Samen iets beleven
Samen iets bepraten
Samen willen wij dan iets iets meer

Mag ik ook mijn eigen wereld?
Alleen iets doen
Alleen iets beleven
Alleen iets bepraten
Alleen wil jij dan iets iets meer

***

Vingerafdruk in paspoort

2009-09-21T15:13:00.008+02:00

http://www.nu.nl/algemeen/2086095/voortaan-vingerafdrukken-in-paspoorten.html
Commentaar hierop van 'Endandit' op www.nujij.nl vond ik zeer leerzaam:

'Zonder zelfs maar in te gaan op het privacy gedeelte is dit wat er mis is aan het centraal opslaan van vingerafdrukken.

Het is: onveilig, overbodig, ineffectief en duur.

a. Onveilig
Iedereen die zelfs maar enige kennis van geautomatiseerde systemen en databases heeft (en ja dat heb ik) weet dat geen enkel geautomatiseerd systeem of database veilig is. Iedere toegang tot zo'n systeem is een veiligheidsrisico.
De realiteit is dat bij het beveiligen van systemen altijd wordt gekeken naar wat haalbaar is ten opzichte van de kosten. Elke getalenteerde hacker die bereid is voldoende tijd en moeite te steken in het kraken van een systeem komt er uiteindelijk in.
Je moet je dus realiseren hoe groot de verleiding is om zo'n systeem te kraken. Wat de "beloning" voor de inbreker is. Een database met alle vingerafdrukken van alle Nederlanders is een goudmijn voor wat betreft identiteitsdiefstal.
Wanneer iemand in staat is niet alleen inzicht te krijgen in de database maar deze ook te manipuleren wordt het risico heel erg groot.
De regering staat niet bekend om haar inzicht in beveiliging. De kansen dat deze database afdoende beveiligd wordt schat ik heel erg laag in.
Daar komt nog bij dat wanneer er misbruik wordt gemaakt van gegevens in deze database je daarvoor niemand aansprakelijk kunt stellen.
Wanneer een creditcard wordt gestolen, of een bankpas kun je die laten blokkeren. Zelfs een paspoort heeft een vervaldatum. Een vingerafdruk valt niet te vervangen of te blokkeren. Daar zit je je hele leven aan vast.

b. Overbodig
Het vastleggen van de vingerafdrukken in een database is geen EU richtlijn. Nederland is het enige land (tot dusver) die deze maatregel neemt. Het voegt absoluut niets toe aan de beveiliging van reisdocumenten.

c. Ineffectief
De enige reden die de regering opgeeft waarom deze database voordelen zou bieden is dat iedere burger in staat wordt gesteld om elders dan in zijn eigen woonplaats een paspoort aan te vragen. Dit "grote" voordeel houdt dan natuurlijk wel in dat iedere medewerker van iedere afdeling bevolking van iedere gemeente die zich bezighoudt met de uitgifte van paspoort toegang moet krijgen tot de database. Dat zijn even zovele veiligheidsrisico's.

d. Duur
Het opslaan van gegevens, regelen van toegang, beveiliging (hoe minimaal ook) van deze gevoelige informatie kost veel geld. Ik heb geen cijfers gezien, maar weet uit ervaring wat het onderhouden van dit soort databases kost.

Overigens voor wat betreft het gebruiken door justitie:
De opgeslagen reisgegevens van de OV chip kaart zouden ook alleen maar gebruikt worden om de planning van de treinen en bussen te verbeteren, weet je nog?
Inmiddels is al (hoe lang is ie ook weer in gebruik) door justitie opgevraagd om de reisgegevens van een bepaalde tijd te overhandigen. Dit is ook gebeurd. Het vervoersbedrijf moest nota bene naar de rechter om te voorkomen dat ook de foto's van alle passagiers afgegeven moesten worden.
Het is een illusie te denken dat de opgeslagen vingerafdrukken niet oneigenlijk gebruikt gaan worden. De werkelijkheid heeft deze illusie al ingehaald.'

Moslims

2009-09-17T10:41:00.008+02:00

Op www.nuij.nl lopen de gemoederen hoog op, na de uitspraak van Wilders dat Moslima's 1000 euro belasting per jaar zouden moeten betalen voor het dragen van een hoofddoek. Iemand merkte snugger op: 'Ja hoor, die Wilders lost de crisis in no-time op'. Een ander vroeg zich af wat voor een postitiefs Moslims ons land gebracht hebben. Het viel hem op dat niemand antwoord gaf op die vraag. Ik bij deze.

Dus wat hebben Moslims voor een positiefs in ons land gebracht?
1. Familiewaarden worden omhoog gekrikt. Familie gaat voor, dat vind ik een mooi iets waar we van kunnen leren.
2. Moslims die hier komen, op nul beginnen en toch een mooi leven opbouwen met een goede carrière, kunnen een inspiratie voor ons zijn.
3. Door de komst van Moslims zijn mensen in NL sterker gaan nadenken over verschillen tussen mensen en ook hun eigen geloof en waarden meer onder de loep gaan nemen, hetgeen goed is voor onze ontwikkeling.
4. We móeten wel beter onderscheid gaan leren maken tussen Moslims met een naar karakter en een goed karakter, waarvoor we angsten en vooroordelen aan de kant dienen te schuiven, hetgeen ook goed is voor onze ontwikkeling en emotionele intelligentie. Angsten moet je immers overwinnen en niet al te serieus nemen. Daarnaast zal ik de laatste zijn om te roepen dat de angst voor extremisme en Moslims die zich op geen enkele manier aanpassen ongegrond is.

Tot zover.
Hopelijk escaleert dit hele Moslim-gebeuren niet nog verder.

***

Afscheid voor Esther & Esther

2009-09-15T23:21:00.009+02:00

En dan gaat het leven dood. Soms komen de sterren samen om meerdere mensen tegelijkertijd te wenken. Voor nabestaanden gaat het leven dan even dood. Binnen een week overleden mijn oom en de vader van mijn goede vriendin. Beiden mannen hadden een dochter die Esther heet en beiden Esthers heb ik bijgestaan.

Mijn nichtje Esther is een lief wonder. De intensieve maanden voor haar vaders' overlijden beschouwt zij als een gift. Zo liefdevol had haar vader de laatste jaren nog niet naar haar gekeken. Ze verzorgde hem, samen met lieve anderen. In plaats van dat ze alvast afscheid van hem begon te nemen, sloot ze hem juist nog meer in haar hart. Dat voelde fijn en deed pijn tegelijk. Ik kijk naar haar en wilde dat ik meer kon doen.

Mijn vriendin Esther is zo authentiek dat ze voor mij al 15 jaar boeiend blijft. Ze is lief, ze is kattig, ze is aardig, ze is bot. Ze heeft iets met taal, met het prachtig verdraaien van spreekwoorden en ze denkt na over elk woord dat over haar lippen komt. Ze weet namelijk prima hoe ze overkomt en als ze het even niet weet, vraagt ze zich af of ze te belastend is. Dan zegt ze: "Het spijt me dat ik hier zo lang over praat", of: "Ik zal de volgende keer gezelliger zijn, oké?" Esther wil het erg goed doen. Dat haar vader niet meer lang te leven had, voelde zij al een jaar aan. Ze huilde regelmatig om haar lieve vadertje. Tegen de tijd dat hij overleed leek het erop dat ze zijn dood reeds geaccepteerd had. Elk woord dat uit haar mond kwam tijdens de wake, was net zo prachtig als normaal. Mooier nog.

Esther & Esther... Sterkte.

***

Vereniging tegen Kwakzalverij

2009-09-07T16:47:00.001+02:00

Heel goed hoor, die vereniging tegen de kwakzalverij.
Maar om dan zelf 10 euro per tijdschrift te vragen is ook een beetje kwakzalverij.

***

Seksuele intelligentie

2009-08-23T01:08:00.003+02:00

Uit 'De derde weg in bed', door Lisette Thooft

Een seksueel intelligente benadering gaat er niet automatisch vanuit dat mannen en vrouwen hetzelfde zijn of identieke seksuele verantwoordelijkheden hebben. De biologie van seks is namelijk niet symmetrisch. Bij zoogdieren is het instinct op biologisch niveau zo geëvolueerd dat het mannetje zijn zaad maximaal wil verspreiden, terwijl het vrouwtje enkele van haar eitjes optimaal tot wasdom wil brengen. De neiging seksuele partners tot object te maken waarin zaad gepompt dient te worden, is de mannelijke variant van onze dierlijke neigingen: darkrooms zijn mannelijke uitvindingen. De neiging om zich emotioneel aan seksuele partners vast te klampen is de vrouwelijke variant.

De mens overstijgt echter het biologische niveau van dierlijke gerichtheid op voortplanting en moet dus de biologische opdrachten vertalen naar een ander niveau, het menselijk relationele. Een seksuele partner tot object maken is op dit niveau eigenlijk altijd ongewenst, blijkt in de praktijk. Er zijn althans allerlei aanwijzingen dat het niet goed is voor de menselijke psyche om tot object gemaakt te worden, niet alleen bij kinderen maar ook bij volwassenen, zelfs niet als je dat samen hebt afgesproken. Hoe gevoeliger je bent, hoe meer last je ervan hebt. Werkers in de seksindustrie en zeer promiscue levende mensen raken vaak afgestompt zodat ze steeds hardere prikkels nodig hebben om nog iets te voelen.

Seksueel intelligente mannen zullen dus de neiging anderen tot object te maken in zichzelf registreren en zich in dat opzicht leren beheersen. Ook de neiging het orgasme te verheffen tot doel van de copulatie en zo vaak mogelijk en snel klaar te komen is typisch mannelijk-biologisch. Uit allerlei onderzoek (onder andere van Willeke Bezemer en Annette Heffels van enkele jaren geleden, getiteld Min of meer macho) blijkt dat voortijdige zaadlozing een wijdverspreid en chronisch probleem vormt in relaties. Vrouwen blijven onbevredigd achter na de daad en verliezen na verloop van tijd belangstelling voor het hele beddenwerk. Seksueel intelligente mannen richten daarom hun aandacht doelbewust op het proces van het bedrijven van de liefde, op het verschaffen en ervaren van genot tijdens dit proces en niet op het eindeffect ervan. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ze zich klakkeloos onderwerpen aan de seksuele wensen en grillen van vrouwen.

Zelfreflectie leidt ongetwijfeld ook tot de ontdekking dat veelvuldig seksueel fantaseren de zelfbeheersing ondermijnt. Een man die zichzelf de hele dag loopt op te fokken, spuit bij de geringste prikkel. Zelfbeheersing op dit punt vergt dus meer dan alleen aandacht in bed; er is de hele dag een soort mentale discipline voor nodig. Niet denken maar doen; dat wil zeggen, als de daad op zijn plaats is. En anders: niet aan denken. Voor de hordes werklozen uit de seksindustrie vinden we wel beter emplooi.

Seksueel intelligente vrouwen onderwerpen zich niet aan de primitieve, biologische neigingen van seksueel onintelligente mannen, laat staan dat ze die overnemen en luidkeels gaan verkondigen dat het lekker is om lustobject te zijn en dat het uitsluitend gaat om de climax. Dat is bij dieren zo, niet bij mensen. Al even dom is de moderne leugen dat seks altijd moet, dat je ongelukkig wordt van seksuele onthouding bij afwezigheid van een geschikte partner.

Seksueel intelligente vrouwen moeten de instinctieve behoefte leren registreren om zich emotioneel aan een mannelijke partner vast te klampen en zich leren beheersen zich in dat opzicht. Waarschijnlijk is het daarvoor nodig om economisch zelfstandig te zijn - alleen vrijen kunnen vrijen. Maar die gezegende staat ambiëren de meeste intelligente vrouwen toch al.

***

Lekker hysterisch spasme, schat?

2009-08-18T19:14:00.006+02:00

Het is bizar, maar de vibrator is een medische uitvinding. Vrouwen die in de negentiende eeuw angstig of snel geïrriteerd waren, of die 'seksuele fantasieën' hadden' kregen al snel de diagnose dat ze leden aan een vorm van 'hysterie'. Toentertijd een benaming voor een psychische noodtoestand, een echte ziekte waar wat aan gedaan moest worden. Onvoorstelbaar dat zoiets een goede honderd jaar geleden nog vanzelfsprekend was.

De behandeling bestond er standaard uit dat de dokter bij de vrouw een massage van de clitoris gaf tot er een zogenoemde 'hysterische spasme' optrad, de 'vibrotherapie'. Dat er toen wonderlijk anders werd gedacht over seksualiteit blijkt wel uit het feit dat dit voor zowel de (mannelijke) dokter als de vrouwelijke patiënt helemaal niets te maken had met wat wij nu een orgasme noemen. Seks had eenvoudig weg altijd te maken met penetratie door de man en had (hoe hypocriet ook) alleen te maken met voortplanting. Dat vrouwen genot zouden beleven aan een clitoraal orgasme kwam bij niemand op, want het verband met het orgasme van de man werd niet gezien.

De eerste vibrators zagen er heel anders uit dan wij gewend zijn. Het waren echte machines die vreselijk hard bromden, vonken spuwden en om de haverklap te heet werden om vast te houden.

Er werd dus rond 1880 een elektrisch massageapparaat uitgevonden om de arme dokter te ontlasten, want elektrisch kon alles sneller en beter. Nu kon de dokter in plaats van één wel zes vrouwen per uur een 'behandeling' geven. Dit bleef gewoon zo de praktijk tot in de eerste decennia van twintigste eeuw.

De vibrator is vervolgens een paar tientallen jaren underground gegaan. Na de twintiger jaren werd er namelijk toch steeds fantasierijker omgegaan met het apparaat. Pas in de zestiger jaren en eerst in Amerika, met de ontdekking en de opkomst van plezier in seks (óók voor vrouwen), komt de vibrator weer terug in beeld.

Bron: www.mailfemale.com

***

Kinderen gokken legaal

2009-07-23T13:32:00.004+02:00

Kinderen kunnen nog altijd legaal gokken op de kermis. Gisteren brachten wij een bezoekje aan een kermis in de buurt en wederom viel op, dat elk jaar de gokmogelijkheden hoger worden en de pleziermogelijkheden lager.

Aan gokspellen valt veel geld te verdienen. Kinderen storten hun hele spaarpot in de kasten, maar die ene grote beer die ze voor ogen hebben kost een vermogen, of ze winnen hem helemaal niet. Je ziet de gefrustreerde koppies, de gokdrang.

Vroeger trapte ik er zelf ook in. Nu loop ik met een grote boog om al die apparaten heen, hoe aanlokkelijk het te winnen spul er ook uitziet. Mijn dochter mag er ook niets mee van mij. Ze vermaakt zich met het weinige vermaak, zoals autootjes, springdingen en een suikerspin (die ze eigenlijk niet lust, maar hij ziet er zo mooi uit...).

Kindergokken, legaal op de kermis. Jong geleerd is oud gedaan zullen we maar zeggen. Ik vind het jammer dat het gokspul het plezierspul steeds meer verdrijft op kermissen. Sowieso is alles super duur. Vijf minuten springen: vijf euro. Drie rondjes trein: drie euro. Leve de kermis.

***

Porno haat

2009-07-17T14:12:00.001+02:00

Wisconsin - Een 23-jarige Amerikaanse zit vast voor de ernstige mishandeling van haar vriend. Ze kon niet aanzien hoe de man porno keek en masturbeerde. Rachel Ferrara schreeuwde, bedreigde de man met de dood en voegde bovendien de daad bij het woord. Ze stak het slachtoffer in zijn maag.

Toen Rachel Ferrara thuis kwam van werk, zag ze haar man in genante pose. Dat kon de Amerikaanse maar niet verkroppen. Ze draaide volledig door, greep naar een keukenmes en stak Christopher Strabley (24) in de maag. "Je verdient het", schreeuwde ze.

Zwaargewond, maar nog levend kon Strabley aan de aanval van de vrouw ontsnappen. Hij reed naar het ziekenhuis, waar een arts de man behandelde voor zijn verwondingen. Hij overleefde de aanval.

Zijn vriendin vluchtte, maar meldde zich later op het bureau. "Ik denk dat ik hem ernstig heb verwond", verklaarde ze op het bureau.

Bron: Telegraaf.

Dominee

2009-07-03T11:50:00.000+02:00

Domija
Doyounee
Reminee

***

Lelijk wijf maakt mooie vrouw belachelijk

2009-07-01T09:24:00.001+02:00

'Zangeres' Dorine Wiersma wint Annie M.G. Schmidtprijs in 2008 voor het nummer 'Stoute Heleen'. Belachelijk om twee redenen: 1. Annie zou absoluut niet blij zijn dat zo'n stijlloos klotelied deze prijs krijgt. 2. Kut als je jezelf omhoog werkt door een slettenlied te schrijven over een vrouw die wél talent heeft.

Homo's behandelbaar

2009-06-20T20:02:00.010+02:00

Homoseksualiteit is een hormonale storing die, indien gewenst, behandelbaar is. Dat is het besluit van een Zweedse universiteit na een onderzoek dat de biologische oorzaken van homoseksualiteit en een eventuele behandeling daarvan bestudeerde. Eerder bracht het instituut al naar voren dat homoseksualiteit vooral van biologische factoren afhankelijk was en dat omgevingsfactoren zoals opvoeding slechts een minimale rol speelden.

Het nieuwe onderzoek duurde ongeveer een jaar en ging na of het bijsturen van de hormonenhuishouding de seksuele geaardheid van een mens zou kunnen beïnvloeden. Vijftig homoseksuele proefpersonen, waarvan de helft mannen en de andere vrouwen, namen aan het experiment deel en werden hormonaal behandeld. Maar liefst 45 verklaarden na de behandeling heteroseksuele gevoelens te hebben gekregen of zelfs een relatie te zijn begonnen met iemand van het andere geslacht.

“Wat we hier hebben aangetoond, is niet dat een homoseksuele geaardheid moet behandeld worden, maar dat ze kán behandeld worden”, licht een professor toe. “Een ethisch debat over hoe we hiermee moeten omgaan, zal onvermijdelijk zijn.”

Het onderzoek werpt een nieuw licht op de culturele benadering van een onderwerp dat in bijna elke samenleving moeilijk ligt. Pas in 1990 werd homoseksualiteit geschrapt uit de lijst van de geestesziekten. Het is afwachten hoe de holebi-gemeenschap op het debat zal reageren.
Bron: slechtsnieuws.be

***************

Wellicht is het een idee om behandeling in het ziekenfondspakket op te nemen als gebrek aan behandeling te zware gevolgen heeft, zoals bijvoorbeeld het verliezen van uw baan op een speciale Christelijke school. Kunt u mooi op uw C.V. zetten: 'Genezen van homofilie in 2009 door Company Unieworst BV'.

***

Christelijke scholen mogen homo's weren

2009-06-10T08:06:00.005+02:00

DEN HAAG - Christelijke scholen mogen homoseksuele docenten nog steeds weren als die zich duidelijk in strijd met de grondslag van de onderwijsinstelling gedragen.

Lees verder: christelijke-scholen-mogen-homodocenten-weren

--------------------------------------------

Mijn dochter zit op speciaal onderwijs, en da's Christelijk, zoals zoveel van die scholen. Ze krijgt elke dag een half uur bijbel les.

Ik baal daar erg van. Bizar dat een stel volwassenen aan een groep verstandelijk gehandicapten hun geloof gaan opdringen. Bizar dat dat mag, dat daar tijdens onderwijs zoveel tijd voor vrijgemaakt mag worden.

Ze leren de kinderen bovendien niets over andere geloven, alleen maar over het Christendom. Slecht dus ook voor de algemene ontwikkeling van de kinderen. En ik zou veel liever zien, dat deze kinderen bijvoorbeeld logopedie krijgen in die tijd.

Dat homo's geweerd mogen worden geeft al aan wat een sfeer er hangt rondom het geloof op die scholen.

Vrijheid blijheid verdorie!
Indoctrineer mijn dochter niet...

Lord of the Rings

2009-03-01T00:11:00.002+01:00

De korte versie:

***

Klein ochtend-drama

2009-02-21T11:05:00.010+01:00

De bel gaat en ik schrik wakker. Shit, mijn ex, half tien. De wekker en ik hebben elkaar gemist...

Ik bereid de ochtenden dat hij mijn dochter komt halen altijd voor: ik leg kleertjes klaar en zorg dat ik in alle rust mevrouwtje op tijd in de startblokken naar papa zet. Met schoenen al aan in de gang.

Met enkel een slaaphemd aan, half verscholen achter de deur, maak ik de eerste fout. Ik verontschuldig me. Als ik mijn ex een paar weken niet zie, dan schijn ik altijd te vergeten hoe hij zal reageren. Beschuldigend, grof, vol verwijten. Normaliter zou een mens zeggen: "Oh, dat is balen, maar kan gebeuren, ik wacht wel even." Hij schreeuwt. "Hallo, lekker bezig weer! En waar is ze dan? Nog op haar kamer?! Het is hartstikke laat!" Hij zwaait met zijn armen en kijkt me vernietigend aan. Ik antwoord: "Ze heeft een bel - als ze uit haar kamer wil, dan drukt ze daarop. Dat heeft ze nog niet gedaan, dus ze is aan het spelen." Ik hoor de trilling in mijn stem, terwijl mijn hart zegt: Nee! Niet weer met excuses komen. Zijn reactie op mijn woorden is toch enkel ongeloof en meer grofheid.

Gestrest loop ik haar slaapkamer in. Ze heeft zich lekker op bed genesteld met een spelletje van Bert & Ernie. Ze maakt geen aanstalten om op te staan. Ik vertel haar dat papa er is, maar zij wil het spelletje afmaken. Ze heeft al heel veel punten, ze glundert. Ik loop daarom eerst naar de huiskamer, om het stapeltje kleding te pakken. Sokken, shit. Terug in haar kamer laat ik het sokkenmandje vallen. Ik mopper in mezelf en zet geërgerd de sokkendansende kat opzij. Opeens zie ik het licht. Ik herwin mijn verstand.

Ik zwaai de voordeur open en roep: "Omdat je net zo schofterig reageerde, wacht je maar even. Ze gaat eerst douchen, en ik ga me niet meer haasten." Natuurlijk speelt hij de vermoorde onschuld, maar dat kan me even niet meer schelen. Mijn dochter krijgt haar vertrouwde ochtendritueel. Ze geniet van de douche en ik kleed haar spelenderwijs aan. Ik kam uitgebreid haar lange haren en smeer twee krentenbollen.

Als ik, na ongeveer twintig minuten, de deur weer open, wil ik zijn gezicht het liefst niet zien. Hij richt zich gelukkig op haar. Ik ga nog achter het keukenraam staan, voor het geval ze omkijkt en zwaait. Dan begint mijn vrije weekend.

Natuurlijk baal ik ervan dat ik te laat was. Voornamelijk omdat ik hem geen reden wil geven om te zeiken. Hij heeft zoveel woede in zich, deels vanwege een omgangsregeling waar hij het mee oneens is, dat hij elke mogelijkheid aangrijpt om die woede te ventileren. Hij weet niks over mij en mijn leven, maar toch denkt hij me op deze manier te kunnen bejegenen. Wie denkt hij wel niet dat hij is?

Hoe leer je iemand, die al ruim drie jaar alleen maar zeurt en met negativiteit komt, om zich respectvol te gedragen? Naar 'nee' en 'stop' luistert hij niet. Hij wordt alleen eventjes stil als ik hem met zijn eigen houding, op zijn manier, benader. Dat past niet bij mij, maar hoe dan wel?

***

Eva van Buurman & Buurman

2009-02-20T23:44:00.011+01:00

X-factor 2009 is van start gegaan. Veel besproken zijn natuurlijk de zestienjarige meiden van Buurman & Buurman (Eva & Nathalie). Zij gedroegen zich behoorlijk opvallend. Daarom op mijn blog een filmpje van Eva, zoals ze tijdens de X-factor tot nu toe juist niet te zien was...

***

Live radio optreden

2009-02-20T00:59:00.006+01:00

's Avonds, 19-02-2009, heb ik live opgetreden voor radio 90FM. Ik zong vijf nummers en had me goed voorbereid. Echter - zenuwen onder controle houden is een ander verhaal. Het ging nog aardig, maar toen ik de opnames terug hoorde, probeerde ik mij (tevergeefs) niet te ergeren aan de trilling in mijn stem. Een deel van de kracht in mijn stem ging daardoor ook verloren. Ook een cursus microfoontechniek voor tijdens live optredens staat op mijn verlanglijstje. Dat werkt toch weer heel anders dan in een studio, zoals ik gewend ben.

In nummer drie begon de trilling wat minder te worden, maar tot volle stemkracht ben ik nog niet gekomen. Het was dan ook mijn eerste optreden in lange tijd, dus ik zal mezelf wat credit geven, al blijft het gevolg van zenuwen jammer. Het lijkt mij nog te vroeg om dan maar 'op te geven', en enkel weer veilig naar de muziekstudio te vluchten. Ik heb het gedaan, en dat is voor mij het belangrijkste.

Nu vind ik het tijd voor een lang, warm bad...

Wist je...

2009-02-17T23:24:00.005+01:00

Wist je, dat als je ergens bent ingelogd bij een website, dat ze kunnen zien vanaf welke site je bij hen binnen komt? Dus als je mensen kent van een dergelijke site, zeg redactrices, dat ze je aardig goed leren kennen als ze hun statistieken uitpluizen?

Wist je, dat die leuke term 'kansloos' waar we allemaal om lachen, is ge(her)ïntroduceerd door Jerney Kaagman, die nogal vaak (onterecht) wordt afgezeken?

Wist je, dat mensen die 'onderweg naar het ziekenhuis' overlijden, in werkelijkheid regelmatig al eerder zijn overleden, maar het 'overlijden in de ambulance' papierwerk scheelt?

Wist je, dat er reïntergratiebureau's bestaan die eigen cliënten op papier in dienst nemen, waardoor ze dubbel geld krijgen van gemeenten? Namelijk: geld omdat ze een herintreder in dienst nemen EN geld omdat ze een herintreder hebben geplaatst?

***

Prestatierust

2009-02-13T23:50:00.012+01:00

Je eigen ding doen is voor een ander altijd een prestatie. Jij hoeft dus niet te presteren. Jij hoeft alleen maar je eigen ding te doen. Je eigen ding doen is makkelijk, omdat het goed voelt. Je hoeft er niet voor naar je tenen te reiken - je kan er ontspannen bij blijven staan.

Je eigen ding doen wordt moeilijk, als je het zelf niet goed of bijzonder genoeg vindt wat je doet, of kan doen. Het wordt ook moeilijk, als je afbrekende kritiek van anderen serieus neemt. Terwijl je alleen afbrekende kritiek zal krijgen van mensen, die zelf nog te angstig zijn.

Mensen die wèl hun eigen pad volgen, zullen een stimulans voor je zijn. Zij zullen je prijzen om wat je al doet, in plaats van je afkeuren om wat je nog niet doet.

Doe het.

"Er wonen meer dan zes miljard mensen op deze planeet. Het zit er dik in dat tenminste een van hen kan doen wat jij wilt doen en nog beter ook. Maar waarom zou dat jouw inspanning in de weg staan?" - Nisandeh Neta.

***

Eng, nieuw, leuk...

2009-02-12T23:25:00.006+01:00

Vanaf a.s. maandag ga ik wekelijks live een radioprogramma presenteren. Ik kon wat hen betreft al eerder starten, maar ik moest nog een geschikte oppas vinden voor mijn dochter. Vandaag heb ik gelukkig iemand gevonden. Ze komt heel vriendelijk en betrouwbaar over. Ze is net achttien jaar en studeert voor schoonheidsspecialiste.

Ik ben erg benieuwd wat ik ga tegenkomen tijdens deze nieuwe uitdaging. Ik hoop dat ik spoedig mijn draai zal vinden. Naast presenteren, ga ik ook redactionele werkzaamheden voor de zender verrichten. En zo... kom ik steeds dichter bij mijn doel: beroepsmatig bezig zijn met mijn passie.

***

Mosterd na de maaltijd contact

2009-02-08T19:07:00.010+01:00

Ik zocht in de massa naar een gelukkig gezicht. Net daarvoor was ik uitgekafferd door een verre van verkoopster. Het had iets van doen met de prijs, maar meer nog met de prijs die wij betaalden voor haar beroepskeuze. Ik zocht... en zag een stelletje naar elkaar lachen. Ik zag een paar voldane gezichten, net na een prettige aankoop. Een heer die een oudere dame ondersteunde. Giebelende vriendinnen.

Ik zoog de positieve energie in mij op. De verkoopster verdween naar de achtergrond. Er drong nog wel een man tot me door die hardhandig zijn vrouw mee trok. Een boze moeder en een huilend kind. Een botsing en irritatie. Ik hervatte mijn taak. Speurend naar blijheid begaf ik me naar de trein. Ik was bovendien blij met het nieuwe jurkje voor mijn dochter.

Een open blik houden, als ik me in een menselijke mierenhoop begeef, vind ik belangrijk, maar niet altijd makkelijk. Ik moet het bewust blijven doen. Echter, doe ik het niet, dan voel ik hoe een steeds zwaardere deken mijn schouders naar voren drukt. Dan kost de drukte energie.

Daarnaast vind ik het interessant om onbekende mensen aan te kijken. Je ziet dan snel wie er wakker rondlopen en wie er dromen, in kleine eigen wereldjes naast elkaar. Ook zie ik veel ogen met een onzichtbare, maar wel voelbare, sluier ervoor. Een soort tweede hoornvlies die iemands blik vertroebelt.

Als ik zo rondloop in drukte, zou ik bijna vergeten dat we allemaal op ons eigen manier zoekende zijn. Dat we ons eigen pakketje uitdagingen meenemen. Dat we zoeken naar nieuwe manieren om contact aan te gaan, tegelijkertijd bang om gekwetst te worden. Die kwetsbaarheid wordt vergeten, verborgen, als we als hongerige wolven de winkelstraten bezoeken. Dan vinden mensen hun eigen ruimte ineens veel belangrijker dan contact. Maar terug in onze eigen ruimte, achter de computer, zoeken we het contact wél weer op...

***

De bejaarde poes

2009-01-30T10:08:00.005+01:00

Een tijdje geleden paste ik op de bejaarde poes van een kennis (foto). Een lief beestje met piepmiauw. Al snel bleek, dat ze slecht at en regelmatig de kattenbak niet haalde. Ik vermoedde dat haar gebit verrot was en bezocht de dierenarts. Een gebitsbehandeling onder narcose bleek gewenst. Ik gaf de poes inmiddels dwangvoeding en poetste me een ongeluk. Biotex en azijn vlogen er doorheen. De kennis liet mij ermee aanmodderen en kwam pas dagen later langs. Ik werd overladen met smoezen. Smoes 1: 'Dat doet ze anders nooit'. Smoes 2: 'Thuis at ze nog prima'. Smoes 3: 'Ik had echt eerder langs willen komen'. Smoes 4: 'Volgens mij is haar gebit vorig jaar nog nagekeken'. Smoes 5: 'Ze is nog nooit ziek geweest'. Hoe ging ik hiermee om? Na haar gejokkebrok besloot ik haar te helpen, door haar betere smoezen cadeau te doen dan ze zelf klaarblijkelijk kon verzinnen. Het echte aan haar houding was namelijk, dat ze aan het stressen was en ze het wel degelijk rot vond. Ik zei: "Ja, dat zal je net zien: gaat het áltijd goed met je kat en nu opeens dit", en: "Als ze pas nog door een dierenarts bekeken is, dan bewijst dat maar weer wat een kwaliteitsverschil er zit tussen dierenartsen." Die laatste opmerking deed haar stralen.
"Ja!", riep ze opgetogen.
"En dat je geen tijd hebt om je zieke kat te bezoeken lijkt me logisch, anders had je haar niet bij mij hoeven brengen", voegde ik eraan toe. Halleluja! Ik was binnen! De dame heeft de rest van de tijd naar me geglimlacht... en dat is ook wat waard! Ik koos hiervoor omdat de poes toch wel ziek was: daar viel niets aan te veranderen. Aan de onrustige sfeer echter, viel wél wat te veranderen.

***

Chinese kruidenthee

2009-01-27T20:03:00.009+01:00

Mijn dochter is gek van de Engelse taal. Als ze in het Engels telt, voelt ze zich stoer. Daarom vindt ze het ook leuk om af en toe naar Tel Sell te kijken. Ik dacht: ach, er is geen ruzie - juist wel een positieve sfeer. Ik legde haar uit dat het reclame was, en dat reclame toneelstukjes zijn. Mijn dochter voegde toe: 'Dan is het net alsof hè.' Ik was gerustgesteld.

Vanavond zaten we pizza te eten, toen mevrouwtje in haar bovenbenen kneep. "Mama?" Ik keek haar vragend aan, ze vervolgde: "Ik ben een beetje dikjes. Ik moet Chinese kruidenthee hebben. Ga maar bellen naar Tel Sell, naar de mevrouw van de kruidenthee."

Bye bye Tel Sell.

***

Gehuispitaliseerd

2009-01-26T08:59:00.023+01:00

Aviola zag er goed uit. Ik krijg dat nooit voor elkaar midden in de winter. Ik heb van dat zelfbruiningsspul, maar dat doet in mijn geval geen wonderen. Dat ik een paar kilo teveel ben afgevallen valt toch niet af.

Het is niet slim om mezelf te vergelijken met de Marlies op vakantiefoto's, maar door hyves gebeurt dat makkelijk. Iedere winter trap ik er weer in om te denken: ik word nu wel snel ouder, shit. Op mijn winterhuid zie ik meer onvolkomenheden en mijn ogen tonen matter.

De belangrijkste reden van toenemende matheid is dat ik vaker thuis ben in de winter. Juist frisse wind lijkt mijn uiterlijk in goede banen te leiden. Ik doe echt mijn best om mijn huis vaker te verlaten, maar mijn bank en computer oefenen een grote aantrekkingskracht op mij uit.

Om de schade enigszins te beperken ga ik niet goed met het milieu om. 's Morgens gaat bij mij, met de kachel aan, het raam altijd wagenwijd open. Zonder een stroom frisse lucht word ik nou eenmaal niet goed wakker. In mijn kamerjas strompel ik naar de badkamer. Slome ogen kijken mij aan in de spiegel, alsof ik de een of andere softdrugs tot me heb genomen.

Ik heb de neiging om mijn lamlendigheid alles behalve in acht te nemen. Als reactie daarop ga ik juist meer doen. Daardoor ga ik regelmatig te laat naar bed. De reactie daarop 's morgens voor de spiegel mag duidelijk zijn.

Ben ik de enige die zich gehuispitaliseerd kan voelen in de winter? Volgens mij verbergen mensen het een beetje, althans: ik wel. Reken maar, dat ik mijn make-up weet te vinden voordat ik me in gezelschap begeef. Ik kies vaak een goed zichtbare lippenstift: een simpele manier om kleur te suggereren.

Goed, ik ga vooralsnog door met bezigheden die me een jong en actief gevoel geven. Dansen is voor mij een goede optie, bijvoorbeeld. Blijft staan dat het me meer energie kost dan met cocktail in de hand in vakantieland.

Als ik straks de spiegel weer zie, zal ik het niet te serieus nemen. Ik zal tot mezelf zeggen: in de zomer kijk je maar beter. Ik kan mezelf natuurlijk voor de gek houden en alvast aan de grote lenteschoonmaak beginnen.

Ahum, ik begin wel bij de koffie...

***

The hell yeah black party

2009-01-25T15:09:00.014+01:00

De vriend ken ik al jaren. Een intelligent stoer schatje. Hij gaf een feest voor zijn verjaardag, maar dat bleek niet zomaar een feest. In een kamer vol mensen was ik de enige die kleur aan het lijf had. Met mijn korte ruiten rokje en witte bloesje viel ik nogal op. Het verbaasde mij niet, dat een van de jongens me vroeg of ik bij de KLM werkte.

Ik ken het goed van vroeger - toen zat ik ook in de metalwereld. Lang zwart haar, zwarte make-up, werkzaam in een metalcafé en verslingerd aan Opeth, Megadeth, Metallica, In Flames, Death, Cradle of Filth, Nightwish, en zo meer. Aanvankelijk voelde ik me gisteravond een vreemdeling en onhandiger dan vroeger: ik kreeg mijn biertje niet meer open met een aansteker. Fout.

Wat vond ik het een uitdaging om toch in te haken! Goed graven in mijn verleden ('Oh? Bestaat die band niet meer?') en aanknopingspunten vinden tussen de bergen verschillen. De dames waren er rond de twintig jaar - hun gemiddelde vrouwelijkheid vergelijkbaar met Sugar Lee Hooper in metalversie. Ze schreewden films na, en de intieme lichaamsdelen vlogen door de ruimte. Dit stootte mij niet af - in tegendeel. Ik bleef hen geïnteresseerd observeren. Ik zocht naar de kwetsbare mens achter al dat donkere en luidruchtige gedrag.

Zij is negentien jaar en een hele stevige meid. Als je haar ziet, dan schat je haar eind twintig. Ze draagt veel zware, glimmende sieraden en dikke kettingen aan haar broek. Ze heeft verschillende piercings en tatoeages en ze praat zo hard, dat ze een heel stadion zou kunnen vullen met geluid. Ze scheldt en shockeert graag en noemt zichzelf satanist. In gesprek met haar wordt duidelijk wat haar versie van het satanisme is: eerst voor jezelf zorgen. Dat doet ze ook... en hoe! Ze heeft voor zichzelf gekozen, met alle gevolgen van dien. Als je haar verhaal kent, dan zal je haar vast ook mooi en krachtig vinden.

Het is makkelijk om uiterlijk vertoon te verwarren met de mens erachter. Maar iedereen heeft een verhaal. Volgens mij kun je gerust stellen: hoe opvallender het uiterlijk, hoe opvallender en zwaarder een verhaal. De metalwereld wordt vaak als 'eng' ervaren, maar ik kan zeggen: dat is het niet. Mensen zijn er heel verdraagzaam naar elkaar. Zelfs ik, met wit bloesje en degelijke knot, werd door hen serieus genomen.

Hell yeah!
Oftewel: met vriendelijke groet.

***

Hallo, is dat nou nodig?

2009-01-23T10:21:00.002+01:00

Single: ja
Elektrische deken: begaf het vannacht
Stemming: matig

***

Onzeker

2009-01-22T20:19:00.005+01:00

Ik ben onzeker. Of ik nou iets doe, zeg, schrijf of zing. Waar ben ik bang voor? Dat het niet gewaardeerd wordt. Dat mijn inbreng als 'fout' of 'zwak' wordt gezien. Ik weet dit al langer over mezelf en ik veroordeel het niet. Het is zo. Ik weet waar het vandaan komt en dat ik er zelf aan dien te werken. Niemand anders kan dat voor mij doen. Het maakt ook niet uit bij wie ik ben, of wat ik doe. De onzekerheid draag ik met mij mee.

Ik schreef net: 'ik veroordeel het niet.' Dat klopt ook, maar ik vind het wel verdrietig. In vele situaties verberg ik mijn onzekerheid dan ook. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen, omdat het een situatie niet positief beïnvloedt. Wat heeft een ander eraan als ik het liefst even met mijn hoofd tussen mijn knieën ga zitten, om bij te komen van iets dat net gezegd is, bijvoorbeeld?

Laatst was ik op een feestje. Op een gegeven moment richtten meerdere mensen zich op mij. Ik gaf netjes antwoord op hun vragen, maar ondertussen had ik het gevoel dat ik bijna weg zweefde. Ik moet erbij zeggen, dat er vragen tussen zaten waar ik liever het antwoord niet op wilde geven. Achteraf denk ik: dat had ik best kunnen zeggen. Op het moment zelf gaf ik toch braaf (omslachtige) antwoorden.

Natuurlijk zijn er ook momenten dat ik me zeker voel. Mijn onzekerheid werkt als een motor die aan- en afslaat. Wel merk ik, dat ik tegen onbekende situaties kan opzien en de neiging heb om mezelf er onderuit te beredeneren. Dan hoor ik mezelf denken: zo belangrijk is het toch niet, of: dat doe ik de volgende keer wel. Zodra ik voel dat het de onzekerheid is die deze gedachten aan mij opdringt, dan roep ik mezelf tot de orde.

Het belangrijkste gevolg van mijn onzekerheid op dit moment is, dat ik me trager dan ik wil ontwikkel qua carrière. Ik weet wel wat ik kan, maar ik durf er nog niet op te vertrouwen. Als ik een artikel schrijf bijvoorbeeld, ga ik nog twintig keer kijken of alles er wel goed in staat. Ik kan zelfs lang turen op een komma meer of minder. Ik weet wel dat het niet foutloos hoeft te zijn - anderen kijken het artikel immers nog na - maar het is een soort moeten van mezelf. Het willen presteren moeilijk kunnen loslaten, ook nadat ik iets al heb neergezet. Hetzelfde geldt voor mijn CD. Deze de wereld in sturen, voelt voor mij alsof ik met de billen bloot op een station ga zitten.

Ik weet voor mezelf dat ik onzekerheid niet kan overwinnen door ernaar te luisteren. Ik merk dat ik het juist leer overwinnen, door het aan de kant te zetten en iets tóch te doen. Daarmee geef ik mezelf de boodschap: zie je wel, zo eng was het niet - je kunt het best. Dat is de enige boodschap waar ik uiteindelijk wat aan heb. Niemand wordt groter of beter van de gedachte: 'dat kan ik niet.'

En om mezelf een dienst te bewijzen, sal ik nuu efen hel feeL vouten maaken,

***

Barfen

2009-01-22T15:41:00.013+01:00

Als het aan de kat lag... ging ze barfen!

Als je een kat hebt, dan wil je graag dat hij goede voeding krijgt. Je zit immers niet te wachten op gezondheidsproblemen. Fabrikanten van bekende huisdierenvoeders spelen hier handig op in. Ze raken onze dierenliefde met mooie beweringen over hun voer. Zo zeggen fabrikanten graag: 'De kwalitatief hoogwaardige ingrediënten zijn zorgvuldig geselecteerd.' Lees nu hoe het echt zit met al die brokjes en blikvoeders...

Blikvoeders
Het schokkende feit wil, dat in de bekende blikvoeders verkrijgbaar in supermarkten, maar zo'n 4% vlees of vis zit. Wat geef je je dier dan eigenlijk? Om precies te zijn bestaan deze blikvoeders voor 80% uit water. Je koopt dus eigenlijk water, aangevuld met door de EG toegestane conserveermiddelen en een verdwaald stukje vlees of vis. Het mooiste aan de blikvoeders zijn de blikken zelf. Een afbeelding van een prachtige, gezonde kat doet wonderen. Zet diezelfde kat op een blik erwten en geen hond die het koopt. Toch er zijn merken die zonder schaamte aan komen zetten met: 'In ons voer zitten echte stukjes groente.'

Groente?
Dat klinkt gezond, is het niet? In werkelijkheid spelen de fabrikanten in op wat voor mensen gezond is. De waarheid: katten kunnen niks met groente! Ze hebben er alleen wat aan als het lang doorgekookt en goed gepureerd is. Daarnaast hebben katten maar eens per week 10% groente nodig van hun dagelijkse voedingsbehoefte. Katten zijn namelijk pure carnivoren. De enige groente die zij in de natuur binnen krijgen, is afkomstig uit de maag van hun prooidier.

Brokjes
De beste brokjes die in supermarkten verkrijgbaar zijn, bevatten 16% vlees of vis. Verder bestaat de voeding uit rijst (12%), toegevoegde vitaminen en mineralen, meel en vezels. Rijst klinkt ook gezond, maar granen maken geen deel uit van het natuurlijke dieet van prooien. Wel een belangrijk ingrediënt is taurine: een aminozuur dat katten - in tegenstelling tot mensen - niet zelf kunnen aanmaken. Als katten te weinig taurine binnen krijgen, kunnen ze blind worden of een hartkwaal ontwikkelen. De taurine moet worden toegevoegd aan de supermarktvoeders, omdat het normaliter in vers vlees zit.

Anders voeren
Nu ken je de waarheid over de gangbare kattenvoeding verkrijgbaar in supermarkten. Voeding enkel verkrijgbaar bij dierenspeciaalzaken of dierenarts, is een beter alternatief. Zo bevat de in 2008 als best geteste voeding, enkel verkrijgbaar bij dierenspeciaalzaken (Hills), 30% vlees. Ook een goede voeding is Almo Nature. Het zal opvallen dat er, ook in deze betere voeders, stoffen moeten zitten waar een kat niks mee kan. Dat klopt ook. Daarom is het nog altijd het beste om je kat vers voer te geven, ook wel barfen genoemd.

Barfen
Barfen betekent dat je je kat (voornamelijk) verse vlees en vis geeft. Betekent dit, dat je gelijk kuikentjes en muizen aan moet schaffen? Nee. Er zijn genoeg alternatieven voor mensen die het een naar idee vinden om hun kat op deze manier te voederen. Zo bestaat er Carnibest: een complete diepvriesvoeding. Alle voedingen vrij van geur- kleur en smaakstoffen, houdbaarheidsmiddelen, varkensvlees en dierproeven. Carnibest produceert voeding voor katten van alle rassen en leeftijden. Ook bestaat er een speciale voeding voor katten met suikerziekte. Een paar andere opties zijn: Bibi, Haaksbarf en Bandit. Vis kun je je kat ook geven, als het maar niet te vaak vette vis betreft. Witvis is daarom bijvoorbeeld uitstekend.

Rauw
Alle vlees en vis geef je een kat rauw! Anders gaan juist belangrijke voedingstoffen inclusief de taurine verloren. Daarnaast kun je je kat ook eenmaal per week een rauw ei voeren. Meer opties zijn: biologische yoghurt en gekookte en gepureerde groente (eens per week een beetje). Om het gebit van de kat sterk te houden is regelmatig een harde snack ook belangrijk. Carnibest heeft een snack in hun assortiment, maar er bestaan ook andere snacks zoals vers gedroogde zalmkoekjes.

Ervaring
Shira, mijn kat (14 jaar), leed erg aan huidproblemen. Ze krabde zichzelf regelmatig helemaal open. Van de dierenarts kreeg ik hele dure brokjes, maar dat hielp niets. Op Kattenplaza werd Carnibest geadviseerd. Sinds Shira dit krijgt gaat haar huid er goed op vooruit. Ook mijn andere katten krijgen nu Carnibest. Regelmatig geef ik ze rauwe vis, yoghurt, rauwe ei, gepureerde groente en zalmkoekjes als afwisseling. Voor mij is de keuze simpel: blikvoeding en brokjes komen er niet meer in!

Shira voor de Carnibest / Shira twee maanden later

Meer informatie kun je vinden op:
www.kattenplaza.nl en www.barfplaats.nl

***

Ik ben verliefd...

2009-01-17T20:42:00.004+01:00

...op de laarzen die ik vandaag voor mijn dochter heb gekocht :-)

***

Yours Love paece

2009-01-17T14:37:00.003+01:00

Onlangs had ik een kleine katten krabpaal te koop gezet op internet.
Vandaag kreeg ik de volgende reactie:

'paece100ammed@yahoo.com Mijn naam is paece, Ik ben een jong mooi meisje met vol liefde, zorg en romantisch. Ik had de indruk toen ik zag je profiel in (speurpagina.nl) en i love it? Ik denk dat we samen kunnen klikken en ik zal graag willen dat u mij antwoord via dit mijn e-mailadres paece100ammed@yahoo.com en zal ik je mijn foto dan zult u meer weten over mij. Neem contact met mij direct naar mijn e-mailadres paece100ammed@yahoo.comm zodat ik zal er genoeg ruimte om mijn foto en stuur hem naar je vanaf daar kunt u meer weten over mij. Leeftijd en taal maakt niet uit, maar hou van zaken in het leven. Wachten op uw antwoord op mijn e-mailadres paece100ammed@yahoo.com binnenkort. Yours Love paece paece100ammed@yahoo.com My name is paece, I am a young beautiful girl with full of love, caring and romantic. I was impress when i saw your profile in(speurpagina.nl) and i love it? I think we can click together and i will like you to reply me through this my email address paece100ammed@yahoo.com and i will show you my picture then you will know more about me. Please contact me direct to my email address paece100ammed@yahoo.comm so that i will have enough space to attach my picture and send it to you from there you will know more about me. Age and language does not matter but love matters in life. Waiting for your reply to my email address paece100ammed@yahoo.com soon. Yours Love paece'.

Zal ik hem plat mailen?

***

Witte koelkast

2009-01-10T21:53:00.009+01:00

Er zijn mensen die genieten van sneeuw. Ik kan het krakende geluid onder mijn voeten nog wel waarderen, en ook mijn lachende dochter op de slee. Verder ben ik absoluut een zomermens. Ik heb deze dagen het gevoel dat ik in een koelkast loop. Maar goed, veel binnen zijn is ook niet alles. Vandaag heb ik enkel mijn huisje verlaten om boodschappen te doen. Beetje triest.

Groet,
een gehuispitaliseerde theemuts.

***

Malloot

2009-01-07T17:27:00.001+01:00

Mijn dochter staat enthousiast op.
Ze heeft gedroomd wat ze vandaag gaat doen.
Eerst gaat ze in een bus, dan in een trein en tot slot in een vliegtuig.
Ze zegt: "Eerst word ik chauffeur, dan machinist en dan malloot."

***

Het lukt me weer

2009-01-06T23:14:00.002+01:00

Yoehoe! Ik kan weer een blog schrijven!

Ik heb iets lulligs met wachtwoorden - ik vergeet ze altijd. Ik was in de veronderstelling dat dit me nu weer was overkomen, daar ik weken mijn blog niet in kon. Bleek ik al die tijd 'con' achter mijn mailadres te hebben staan in plaats van 'com'. Zo zie je maar... Terwijl ik er vanuit ging dat ik dezelfde fout had gemaakt, maakte ik ongezien een andere ;-)

Ik heb ook nog veel onafgemaakt werk voor vrouw.nl liggen. Gisteren ben ik in de kattenkamer, die ik tegenwoordig heb, een boekrecensie gaan schrijven. Da's één. Nu de rest nog... Ik heb wel een script geschreven vorige week, in een paar dagen tijd. Ik bleef liever in the flow dan dat ik aan mijn nachtrust toe kwam.

Rest mij jullie gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik heb oud & nieuw gezellig met mijn dochter en vrienden gevierd. Wel voornamelijk achter het raam. Ik ben niet zo'n vuurwerk-fan en zeker niet in de kou. Elk jaar weer, vind ik het zonde van ieders geld. Dus hierbij een vuurwerk-tip: koop het niet en geef je geld aan een dierenasiel.

***

"Nee hoor..."

2008-12-16T11:37:00.002+01:00

Ik weet het - er staan nog een vuilniszak en 4 rieten stoelen van mij in het portiek. Een schoonmaker belt aan. Het is een Nederlandse oudere heer. Of ik het spul even weg wil halen. Dan komen ze dadelijk terug om het hele stuk goed schoon te kunnen maken. Ik hijs mezelf vermoeid in mijn ochtendjas. Op dit moment heb ik een ziek kind en twee zieke katten te verzorgen.

Even later hoor ik weer een man met een dweil. Ik ruk snel de deur open en zeg verontschuldigend: "Oh ja - die spullen moet ik nog even weghalen". Deze man maakt een wegwuif gebaar. "Nee hoor, laat maar staan". Ah gelukkig, denk ik. Een Pool.

***

Daar ging de boom

2008-12-12T19:03:00.001+01:00

Geachte klant,

2008-12-10T12:50:00.007+01:00

Het was mij een genoegen om uw prachtige Somali katten à 400 euro per stuk op te vangen. Helaas zijn ze een beetje gehavend. Een huis- tuin- en keukenvlooienbaal heeft één van uw katten een oor aangenaaid. Ik heb nog geen tijd gehad om het gesneuvelde oor aan te naaien. Het zal via de post worden nagestuurd.

Met vriendelijke groet,
de kattenverzorger.

p.s. De ander stuur ik in z'n geheel op.

***

Zwarte Piehhht!!

2008-12-05T13:44:00.004+01:00

We lopen door de supermarkt, mijn dochtertje en ik. Terwijl mijn dochtertje naar de Sinterklaasboeken en zo meer wordt gezogen, zoek ik een toetje uit. Ze zit op de grond als ik terugkom. Ze zingt. Kapoentje. Ik zeg: 'Kom meis, we gaan weer'. Met tegenzin staat ze op. Achter mij aan loopt ze naar de kassa. Plots kijkt ze opzij. Keihard roept ze: 'Zwarte Piehhht!!'. Ze tikt me aan. 'Kijk mama! Zwarte Piehhht!'. De Marokkaanse dame-met-hoofddoek in kwestie glimlacht ongemakkelijk. Oeps.

***

Jezelf zijn

2008-11-19T14:06:00.002+01:00

Och, het klinkt zo makkelijk en we roepen het de hele tijd: je moet jezelf zijn. Het klinkt goed, wijs en zo meer. Jezelf zijn zou je meer succes en vreugde opleveren. Dan leer je jezelf beter accepteren. Dan weten mensen wat ze aan je hebben. Dan vind je sneller een geschikte vriend(in) of partner. Dan... whatever.

Los van het feit dat je jezelf goed moet kennen, om te herkennen wanneer je jezelf bent en wanneer niet, kán je niet altijd jezelf zijn. Dat gaat namelijk niet in deze maatschappij. Als kinderen werd ons daarom afgeleerd om onszelf te zijn. Vervolgens zijn wij als volwassenen jaren bezig om onze 'ware ik' weer terug te vinden. Dan nog blijft het schipperen tussen situaties waarin je jezelf kunt zijn en situaties waarin dat niet kan.

Mevrouw van Ooien stopt zorgvuldig wat boodschappen in haar blauwe mandje. Kaas, brood, eieren, gehakt, macaroni, appelsap... Daarna loopt ze naar de kassa. Tot haar ergenis ziet ze dat er een lange rij staat. Ten eerste heeft mevrouw van Ooien last van haar voeten en ten tweede is ze moe. Middenin de rij gaat ze dan ook op haar billen zitten en schuift ze zichzelf vooruit als de rij korter wordt. Ze maakt ook alvast het pak appelsap open, omdat ze dorst heeft.

Meneer de Bree komt aan op zijn werk. Hij ziet de secretaresse en zegt dat ze een lelijke rok draagt. Vervolgens loopt hij naar zijn kamer en begint hij zich uit te kleden. Hij draagt liever zijn kamerjas. Die heeft hij dan ook die morgen in zijn koffer gestopt. Omdat hij verliefd is gaat hij zijn nagels knippen en tekent hij een groot hart op een dossier. Daarna belt hij zijn vrouw op en zegt hij dat hij die avond niet thuiskomt, omdat hij een diner heeft met een leuke meid.

Mevrouw Groen zit in de trein. Ze is zangeres en begint haar nummers door te nemen voor haar optreden komend weekend. Ze zingt uit volle borst. Ook heeft ze zin om tegen de meneer voor haar te zeggen dat ze net een nieuw bankstel heeft. Ze vertelt over de afkomst van het bankstel, de kleur, de prijs... Daarna gaat ze ijsberen door het treinstel om haar benen te strekken. Dit doet ze op blote voeten, omdat haar schoenen niet zo lekker zitten.

Meneer van Loo nodigt mensen uit voor zijn verjaardag. Op de avond zelf heeft hij na een uur geen zin meer. Hij staat op en zegt tegen de gasten dat ze weer mogen gaan. Hij kijkt toch liever een goede film. Hij wil bovendien persé de jas hebben die zijn vriend aantrekt. Zijn eigen jas is oud en de jas van die vriend is de mooiste jas die hij ooit gezien heeft. Aan een vriendin geeft hij een cadeau dat hij net heeft gekregen. Zij heeft er meer aan.

Gelukkig voor alle je-moet-jezelf-zijn-mensen, is er goed nieuws. Een theorie die luidt: 'Je kunt niet niet jezelf zijn'. Nou, mooi toch. Probleem opgelost.

***

Fout! Hamilton Moore & Associates

2008-11-11T18:58:00.009+01:00

Poeh, een mega-scam in mijn mailbox vandaag. En de etters weten mijn adres ook nog. Hierbij een weergave van de mail:

Mevr! IK HEB WANHOPIG GEPROBEERD U TE BEREIKEN!

GEFELICITEERD! U bent de enige ontvanger van rekeningnr: 4355879 en komt nu in aanmerking voor een cheque ter waarde van *** € 12.500,00! ***
Uw prijs zal worden vastgehouden totdat u zo snel mogelijk reageert volgens de voorwaarden van deze brief. Hamilton Moore & Associates heeft bevestigd dat u in aanmerking komt voor een prijs van € 12.500,00, die wordt uitbetaald door middel van een gecertificeerde cheque!

Mevr, dit is geen loterij of wedstrijd waarin u wel of niet een prijs kunt winnen. IK GARANDEER U DAT U DE ENIGE ONTVANGER BENT van prijsrekeningnr.: 4355879. Zodra u het bijgesloten FINANCIËLE OVERDRACHTSDOCUMENT terugstuurt (vereist voor uitbetaling) dat het winnende ID-nummer bevat, zal de CHEQUE per koerier aan u worden gestuurd.

BELANGRIJKE INFORMATIE OVER HET OPEISEN VAN UW PRIJS: Mevr, u kunt kiezen voor een eenmalige uitbetaling van € 12.500,00 of dit bedrag volgens het onderstaande schema laten uitbetalen.

Uw prijs van € 12.500,00 wordt beschikbaar gesteld door Hamilton Moore & Associates om een exclusief sieraad te promoten. Mevr, doordat u gegarandeerd in aanmerking komt voor deze prijs, heeft u tevens recht op een prachtige oorbellenset met Zuidzee-parels van 8mm in een zilveren zetting t.w.v. € 99,95. De verfijnde parels zijn een symbool van welvaart, kracht en duurzaamheid. Deze prachtig bonus wordt voor slechts € 19,95 per post aan u toegezonden.

LET OP: Dit is uw LAATSTE KANS. We MOETEN binnen 7 dagen een antwoord van u ontvangen. Zo niet, dan zal het bedrag van € 12.500,00 helaas worden vrijgegeven en aan de volgende in aanmerking komende ontvanger worden uitgeloofd. Ik weet zeker dat dit een van de gelukkigste dagen van uw leven moet zijn!

Met vriendelijke groet,

Charles Hamilton Sr. - Controller

NOG MEER FANTASTISCH NIEUWS! De heer A. G. ATCHIVARA UIT SUFFOLK IN GROOT-BRITTANNIE WON ONLANGS EN KREEG € 3.250!

***

Ik heb wat informatie opgezocht hierover, en je moet dus $19,95 overmaken om de prijs te kunnen ontvangen... Tuurlijk joh. Sweet dreams. En dan hebben ze behalve je adres ook je creditcardgegevens. Maar... er zullen mensen intrappen. Helaas & zucht....

Had ik al 'zucht' gezegd? Helaas.

***

Vlieg

2008-11-08T16:01:00.003+01:00

Vlieg, waarom?

***

De krul

2008-11-08T01:15:00.004+01:00

Vandaag heb ik een krul
die niet naar beneden wul

***

Karin

2008-11-07T09:38:00.021+01:00

Al vanaf jongs af aan kiezen we onbewust role models. Het eerste vrouwelijke role model die ik, buiten mijn moeder en zus, koos om mijn eigen vrouwelijkheid aan te meten was Karin S. Het gekke is dat ik dat nu, op mijn eenendertigste, pas besef. Door haar heb ik een bepaald soort 'vrouwelijkheid' willen zijn of bereiken. Ik wilde net als haar lang blond haar en volle borsten hebben, toen ik een klein plat meisje was. Ze had ook een wipneusje, dat vond ik zo schattig. Er valt een steen op mijn maag als ik nu besef waarom ik als twaalfjarige in de klas stiekem mijn neus wat omhoog drukte. Of ik daardoor een wipneusje heb gekregen of dat het al in mijn genen zat is me onduidelijk (..).

Haar uiterlijk was één, maar vooral wilde ik net als haar zijn. Ik heb naar haar gekeken en haar willen imiteren. Ze liep met o-benen en kleine pasjes. Op de een of andere manier leken haar benen daardoor slanker en haar knieën slapper, wat ik een erotiserend effect vond hebben. Ze droeg haar schooltas vaak in haar armen, in plaats van over haar schouder of op haar rug. Ze was bijzonder vriendelijk, bijna volmaakt vriendelijk. Zelfs mij sprak ze geregeld aan, daar waar anderen mij vermeden. Toen mijn broertje overleed was zij het die me een kaartje stuurde. Mijn vriendinnen waren met zichzelf bezig en vonden de dood eng.

Ik herinner me dat ik vlak na het overlijden van mijn broertje bij haar en haar ouders in de auto zat. Ze hadden ons opgehaald van een schoolfeest of iets dergelijks. Haar moeder vroeg me hoe het met me ging, maar nam geen genoegen met mijn antwoord. Volgens haar moest ik meer doen met mijn verdriet. De heftigheid van mijn verdriet vulde ze als het ware voor me in. Ik wilde dat haar moeder gewoon voor zich keek, maar ze bleef maar naar me omkijken in die auto, steeds beginnend over waar ik niet over wilde praten. Ik vond het een vreemde gewaarwording om te beseffen dat Karins moeder destijds net zo dominant was als mijn eigen moeder destijds. Dat Karin het klaarspeelde om op school een eigen persoonlijkheid te zijn vond ik toen nog knapper van haar dan tevoren. Haar vader gedroeg zich afweziger, net als de mijne.

Karin had een paar hele goede vriendinnen. Dat waren meisjes die heel goed bij haar leken te passen, in tegenstelling tot de vriendinnen die ik had. Zij knuffelde vaak met haar vriendinnen. Vooral één vriendin van haar herinner ik me goed, omdat zij helemaal niet was wat ik onder een mooie, boeiende vrouw verstond. Ik snapte dan ook ergens niet waarom zij die close plaats had in Karins leven. Ze moest wel mooier, liever en leuker zijn dan ik besefte. Het knuffelen staat me goed bij, omdat dat me jaloers maakte. Mijn vriendinnen leken me koude, seksloze meiden. Alleen een zekere Irma had het nog weleens over seks, maar wel op een in mijn ogen smaakloze manier. De andere meiden hadden andere hobby's: harp spelen, honden, dat soort dingen. Volgens mij had Liset op haar achttiende nog een hondenagenda.

De laatste keer dat ik Karin zag in die tijd was tijdens een reünie, een jaar na ons eindexamen. Ze droeg vol trots haar stewardessenpakje. Ik vond het haar niet zo leuk staan. Voor het eerst had ik het gevoel dat ze iemand was gewórden, in plaats van zichzelf te zijn, zoals ik haar 'kende'. Ik had haar liever met lange sjaals die achteloos om haar nek hingen en alternatieve shirts. Ook haar rommeligheid was ineens weg. Ze leek een strakke, nette dame te zijn geworden, terwijl ik dat strakke en nette nooit binnen de vrouwelijke sensualiteit had geschaard.

Ik weet nog goed, toen Karin me vertelde ontmaagd te zijn door een oudere man. Uiteindelijk leverde die ontmoeting haar veel pijn op toen hij haar verliet. Het was wellicht toen, dat in mij de wetenschap werd geboren dat je nooit iets met een oudere man moest beginnen. Die zouden je gebruiken omwille van je jonge schoonheid en je weer verlaten nadat ze met jou 'hun ding' hadden gedaan. Omdat mijn moeder me al vaak gewaarschuwd had voor dat soort mannen, werd het verhaal van Karin sterker in mij opgeslagen. Mijn eerste verliefdheden gingen dan ook uit naar jongens van mijn leeftijd. Jochies die nog helemaal niet klaar waren voor waar ik al van droomde. Karin had bovendien last van een onbeantwoorde liefde voor een docent. Daarover, en over haar leven, schreef ze gedichten die ik voor haar zou uittypen en printen. Volgens mij heb ik ze nooit in geprinte vorm aan haar gegeven, maar de gedichten staan nog wel ergens op een disk. 'Ik ben verliefd en dat doet zeer, want je hebt mijn leeftijd... mijn leeftijd twee keer', heb ik onthouden - Joost mag weten waarom.

Jarenlang verloor ik Karin uit het oog. Totdat ik een paar jaar geleden haar zus tegenkwam op een camping in het zwembad. Haar zus, in mijn ogen 'gewoner' dan Karin, had een verloofde. Karin daarintegen bleek nog steeds vrijgezel te zijn. 'Welke man kan met haar schoonheid, zowel vanbinnen als vanbuiten, omgaan?', flitste het door me heen (inmiddels heeft ze trouwens een relatie en is ze zwanger). De zus van Karin noteerde mijn telefoonnummer. Ze zei vrolijk dat Karin het heel leuk zou vinden om contact met me op te nemen. Dit bevreemdde me. Ik kampte immers nog steeds met mijn zelfbeeld t.o.v. hoe ik Karin zag. Ik voelde me vroeger een klein en oninteressant meisje vergeleken bij haar.

Later kwam de website hyves in beeld en Karin ook. Ook kwam ik haar een keer tegen, zo'n jaar geleden. Zelfs toen nog voelde ik me wat kleiner worden en maakte ik me druk over het feit dat ik die dag net een paardenstaart droeg, zoals vroeger op school altijd. Ze zei dan ook: 'Je bent niets veranderd'. Vanuit haar misschien als compliment bedoeld, maar ik kon het niet zo voelen. Haar echt aanspreken op hyves heb ik nog niet gedaan. Ik ben bang voor mijn eigen spoken uit het verleden. Die kinderlijke stemmen in mij, die mij als een oninteressant meisje zagen. Zo'n meisje dat niet door docenten wordt uitgekozen om klassenmentor te zijn, terwijl ik me net als Karin ook had ingeschreven en zij het (natuurlijk) wel werd. Ik had toen bedacht dat je voor die rol vrouwelijk en moederlijk moest zijn. Alles wat ik toen (zeker qua uiterlijk in mijn ogen) niet was.

Nog steeds kan ik me 'sneu' voelen als ik om de aandacht van iemand verlegen zit die ik heel graag mag. De oorsprong daarvan ligt zeker niet alleen bij Karin. Mijn ouders voldeden destijds niet aan mijn behoefte om gezien te worden, of mijn creativiteit te ondersteunen. Het gekke is dat ik altijd gedacht heb dat Karin en ik qua achtergrond meer met elkaar gemeen hadden dan leek - omdat zij op school anders met haar achtergrond omging wellicht.

Misschien roept ze nu nóg wel in me op dat ik me plots een klein meisje voel. Ik zal haar vast ooit weer tegenkomen en... dan zie ik het wel.

***

Doseer meer

2008-11-05T20:20:00.005+01:00

Een tip wil ik je hierbij cadeau doen.

Stel, je hebt in je leven menig seksboek gelezen en menig ding uitgeprobeerd. Dan krijg je een nieuwe vriend. De eerste kus was fijn, je vlindert en je fantaseert. Je hebt geen flauw benul van wat hij met jou gaat doen, maar des te meer van wat je met hem wilt doen. Je pakt er nogmaals dat ene relatieboek en dat ene seksboek bij. Oh, en die goede internetsite. Ik zal nu uit de doeken doen wat deze 'joepie, ik mag hem... blabla...' -houding mij een paar jaar geleden eens opleverde.

Ik was al een dik een jaar verliefd op een jongen die nog niet over zijn ex heen was. De eerste keren dat ik daar kwam hing er zelfs nog een foto van zijn ex in de gang. Ze droeg een witte BH, zag ik. Dat was ook niet moeilijk te missen - meer droeg ze namelijk niet. Op dat moment had ik natuurlijk mijn biezen moeten pakken, maar ik dacht dat ik de situatie wel de baas kon. Geduld leek me een schone zaak.

Op een goede nacht, zo'n anderhalf jaar na vlinder-dato, was het eindelijk zover. Ik betrad zijn slaapkamer en maakte een opmerking over die kamer, puur om een opmerking te maken. Blijven praten helpt. Hij was zo'n man die het al eng vond als ik een glimp van zijn kledingkast opving. De drommel. In ieder geval was ik al goed opgewonden, enkel door het idee hem te gaan aanraken. Een dik uur later bevond ik mij in een staat van totale overgave in het doen van mijn best. Opeens hief hij zijn hoofd een stukje op, keek hijgend naar beneden en zei: 'Wat doe je toch allemaal?'. Mijn verhitte wangen kleurden donkerrood. 'Oh, ehh... gewoon', hakkelde ik.

Wat was er aan de hand? Ik had tevéél mijn best gedaan. Dit betekende dat ik elke techniek en ander pretspul dat ik kende, ijverig op meneer botvierde. Voor hem was er daardoor geen volgen meer aan. Dus de tip is: wat je ook doet... d-o-s-e-e-r.

p.s. En nee, je kunt geen prijs winnen.

***

Gesprek in de trein

2008-11-03T19:21:00.002+01:00

Ik zat vandaag mijn ding te doen in de trein (lees: suffen),
toen ik het volgende gesprek opving:

"Zij smeerde zijn brood altijd voor twee weken ineens."
"Ga weg?"
"Ja, en dan stopte ze alles in de vriezer.''
"Nou ja."
"Alleen maar met kaas. Alles."
"Echt waar?"
"Ja, veertig jaar lang. Alleen maar kaas."
"En píkte hij dat?"
"Ja, vreemd hè. Zo saai. De arme man."
"Nou."

***

Doe mij maar nu

2008-11-01T19:09:00.007+01:00

Gek is dat - dat ik in de zomer altijd straal alle ongemakken tijdens koude dagen vergeet. Loop ik vanavond over straat. Doen voor het eerst dit seizoen mijn oren weer pijn. Echt heel veel pijn, bedoel ik. Alsof de gaten die ze op mijn tweede in het ziekenhuis in mijn trommelvliezen hebben geprikt, nog steeds voelbaar zijn als de koude wind er langs strijkt. Ik had toen zo'n heftige oorontsteking, dat ik na dagenlang overgeven uitgedroogd was. Als mijn ouders een halve dag later naar het ziekenhuis waren gegaan, dan was ik de piep-uut gegaan.

Elk jaar neem ik me opnieuw voor om oorwarmers te kopen. Ik voel me echter zo voor paal lopen al bij het idee van die dingen op m'n knar, dat ik al jaren liever pijn lijd. Dat is wel triest, al zeg ik het zelf. Misschien moet ik, om de draak met mezelf te steken (alsof die draak dat voelt), de lelijkste oorwarmers gaan uitzoeken die ik vinden kan. Knalgroen bijvoorbeeld, met van die lange haren erop. Ik ben nu al een halfuur binnen en ik voel mijn oren nog steeds. Er steekt iets.

Het vergeten van omstandigheden die er niet zijn, geeft me meer dan eens het gevoel dat het leven tussen je vingers door glipt. Net zo lastig is het om vast te houden wat je hebt geleerd. Zelfs al is het geleerde nog zo goed voor je - later kan je in oud fout gedrag vervallen. Als een ezel zich maar één keer aan dezelfde steen stoot, dan mag gerust gezegd worden dat ezels en mensen weinig gemeen hebben.

Aan de andere kant blijkt ook dat een mens beter kan leven 'in het moment' dan hij zelf denkt. De tiende verliefdheid voelt nog net zo spannend als de eerste. De eerste sprietjes in de lente nog net zo speciaal op je tachtigste. Een hoge rekening nog net zo schokkend. En een broodje zalm in een restaurant blijft lekker.

Misschien wordt het tijd dat ik accepteer hoe het brein werkt. Alles zal wel een reden hebben en zo niet dan toch. Zoals geen keuze ook een keuze is. Heel veel behoefte aan voelen wat ik vroeger voelde heb ik immers niet. Mijn dagboeken uit mijn tienertijd happen stof. En als ik in de zomer op het strand lig is er geen haar op mijn hoofd die wil denken aan de oorpijn die ik nu voel.

Doe mij maar nu. En een beetje fantasie over de toekomst.

***

Hoe om te gaan met shit?

2008-10-26T12:53:00.006+01:00

Regel 1. Ik doe er positieve dingen mee voor mezelf.
Regel 2. Ik doe er positieve dingen mee voor mezelf.
Regel 3. Ik doe er positieve dingen mee voor mezelf.

***

Wegvliegen

2008-10-23T20:30:00.002+02:00

De meeste mensen luisteren als je 'stop' zegt.
Sommige mensen niet.
Of ik nou rustig blijf, uitleg, verdedig of boos word.
Zij gaan toch door met 'hun ding'.
Dus moet ik doorgaan met wat 'mijn ding' is.
Los, losser, vrij.

***

Ik weet niet wat ik heb...

2008-10-21T14:26:00.004+02:00

Ik weet niet wat ik heb deze week.

Een paar dagen geleden kreeg ik in de Kruidvat een paar euro korting op een disneydinges. Een aardig en ongebruikelijk gebaar van de cassière. Eergisteren kocht ik planten. 'Ach, neem ze anders maar mee voor de helft van de prijs'. Ik dacht: 'huh?'... en bedankte blij. Gisteren liet mijn dochter een knuffel vallen tussen twee roltrappen. Een voorbijganger wrong zich in alle bochten om het ding eruit te graaien. Met een blij hoofd bracht hij me de buit. Vandaag kreeg ik zowaar twee pakjes sjag cadeau. Mijn mond viel open toen de winkeleigenaar zei: 'Neem maar mee'...

Wat heb ik deze week?

***

Nicotinell, deel 1

2008-10-17T01:20:00.008+02:00

Het eerste wat me opvalt, is dat het pakje Nicotinell niet zo makkelijk kan worden geopend als sigaretten, dus met andere woorden: het kost meer tijd (hetgeen ruikt naar een stiekeme exclusieve boodschap), want er zit een dikke plastic - noem het gerust - hoes omheen, en zonder begin volgt er grimmig getrek. Zonder end.

Ik heb ergens mijn vinger tussen kunnen wurmen en na eerst vijf minuten het ding alle kanten te hebben opgedraaid, tot ondersteboven aan toe, en met veel herry (zoals in-th Berry)(en zoal-s-in Berrie nieh)(en in Barrie soms), ging het van hop. Draf.

Op de ene staat: niet gebruiken indien u overgevoelig bent voor de bestanddelen van Nicotinell Mint 2 mg of indien u niet rookt, en op de andere staat: niet gebruiken indien u overgevoelig bent voor de bestanddelen van Nicotinell Fruit 2 mg of indien u niet rookt. 8713177001801 (contant betaald).

Als mensen niet overgevoelig zouden zijn voor de nicotine in Nicotinell, dan zouden de tabletten ook niet gemaakt hoeven te worden en als ik moest blijven roken, dan zouden de de tabletten ook niet gemaakt hoeven te worden. Min een de dan.

Het begint echt zuur te worden nu het pakje zelf, zonder hoes, ook al niet makkelijk te openen is en ik zeker weet dat de een of andere wiskundige gast een ontwerp heeft gemaakt, die simpel te openen oogt maar moeilijk te openen is. Noch te dichten.

Als het pakje dan eindelijk open gaat, wordt duidelijk dat er een, inderdaad wiskundig staaltje, ingenieus uitklap-bouwwerk in schuilgaat, met twaalf spierwitte kauwgommen op een heldere zilveren achtergrond in plastic hoesjes met ingedrukt motiefje, met een paarsachtig-blauw boekje eronder op diepblauwe, glimmende achtergrond waarop een nog heftiger glimmende kauwgom staat afgebeeld. Met een ster.

Als ik probeer het brede plakbandje te verwijderen van het kleine boekje, zonder het dunne papier ervan te beschadigen, voelt het net alsof ik in de situatie ben beland waar ik prullerige kadootjes en wincodes van het reclamemateriaal van de Yves Rocher aan het lospeuteren ben, met hogere verwachtingen dan resultaten. Overschot.

***

Lekker bezig

2008-10-14T00:24:00.009+02:00

Oeps. Ik trok de voordeur dicht, met de sleutel nog aan de binnenkant. Half elf 's avonds. Geen mobiele telefoon. Geen jas. Slechts een briefje van vijf. Ik belde aan bij de buurvrouw - zij heeft ook een sleutel. Voor praktische dingen en voor domme acties zoals vanavond. Er werd niet open gedaan. Langzaam drong de harde waarheid tot me door...

Ik zag mezelf in gedachten naar de ouders van een vriendin strompelen. Het oudere echtpaar zou op de late avond vast niet blij zijn met mijn komst. Bovendien, wat hadden ze kunnen doen, behalve mij een slaapplaats aanbieden? Ik zag mezelf liggen op een matrasje op zolder. Thuis alle lichten en mijn computer nog aan. Mijn zus en mijn ouders hebben mijn sleutel ook, maar die wonen niet in de buurt. Mijn beste vrienden zijn niet zo suf om in een durpke te belanden zoals ik. Ik kwam hier ooit omdat ik urgentie kreeg hier vanwege 'jeugdbinding'. Nou, weinig jeugd en weinig binding, maar dat hoefde de ambtenaar niet te weten. Ik gaf hem bloemen en een goede fles wijn.

Ik kreeg het langzaam koud. Zelfs in de gang was de herfstwind ongenadig. Zag ik daar niet een vaag licht achter de voordeur van mijn buurvrouw? Zou ze douchen? Zou ze al slapen? Zou ze aan het vrijen zijn met haar vrolijke vriend? Ik keek vertwijfeld naar de vijf euro. Een frietje halen, was dat nou echt nodig geweest? En dat om half elf 's avonds... Dat is toch niet christelijk meer. Niet dat ik christen ben, maar als ik er een was, dan stond ik vast niet te bibberen in de gang. Dat zou ik wel hebben gedaan als ik Jehovah's Getuigen was. Dan zou ik wekelijks bibberen, en niet alleen in de gang. Hoor ik daar voetstappen? Het zou toch niet waar wezen. Geen: 'mag ik hier slapen?' of: 'mag ik uw mobiel lenen?' Gewoon weer mijn knusse woning kunnen betreden...

Na vijf minuten besloot ik nog eenmaal aan te bellen. Net toen ik mijn hand naar de knop bewoog, gebeurde het. Gemorrel aan de deur. De hemel zij dank voor... de buurvrouw in haar avondjas. Ik heb haar vast nog nooit zo stralend aangekeken. Toen ze de bel hoorde, dacht ze al dat ik het kon zijn. Ze had eerst besloten om mij op te bellen. Gelukkig had ze zich bedacht en was ze toch naar de voordeur gegaan. Ik ademde driemaal diep in en uit. 'Wat een geluk dat je thuis bent', riep ik uit. Dat was ze met me eens. En nee, ze sliep nog niet. Ik kwam met de schrik weg. Fjoeh.

Nu zit ik friet te eten trouwens. Smaakt goed.

***

Reisgebeuren

2008-10-13T19:15:00.003+02:00

Mensen die met het openbaar vervoer reizen maken meer mee. Zo zong mijn dochter uit volle borst liedjes in de bus. Twee oudere dames barstten in lachen uit. Op het station aangekomen, donderde er een vrouw van de roltrap. Minder leuk voor haar - ze brak haar arm. Bij de ticketservice werd ze gelukkig goed geholpen. In de trein zag ik een mooie jongen. Het kriebelde toen hij me aankeek.

Tijdens de terugweg zaten voor en achter mij een stel jongens. Voor mij hadden ze het over voetbal en achter mij over vrouwen. Tijdens de overstap zou mijn trein van perron 4A vertrekken. Helaas stond er plots een andere trein. De conducteur verwees me naar spoor 8A. Ik rennen. Ook daar geen trein. Toen bij mij bijna de paniek uitbrak, riepen ze om dat trein zus en zo vandaag van spoor 9A vertrok. Ik weer rennen. Terwijl de deuren al half dicht gingen glipte in de trein in. Een vrouw naast mij huilde omdat ze afscheid van haar geliefde moest nemen.

Terug in de bus probeerde ik me te concentreren op mijn boek. Door een huilend kind ging dat niet. Halverwege de rit legde ik mijn boek weg en viel ik in slaap. Toen ik wakker werd was ik nét mijn halte voorbij. Maar ach, een wandeling is goed voor de gezondheid. Onderweg naar huis begon het te regenen.

Thuis sprong ik onder de douche. Daarna was het hoog tijd voor een wijntje, een bank, een deken en een film. Ik had weinig meer gedaan dan reizen, maar jemig, wat kan dát vermoeiend zijn.

***

Hij schreeuwde bij kindje tegen moeder dat hij kindje niet met emoties belast

2008-10-11T13:16:00.005+02:00

Echt, je zou hem z'n oren over z'n kniëen trekken. Dat ik 'na moet denken over waar ik allemaal mee bezig ben'. En dat met ons kind op zijn arm. Dat hij haar met zijn negatieve emoties zou belasten zou onzin zijn. En dat met ons kind op zijn arm. Ik kon wel weer een belletje van mijn advocaat verwachten. Nog steeds met ons kind op zijn arm. Ho ho, zeg ik. Ho ho, geniet van je kind. Het zit allemaal in jouw hoofd wijf. Ho ho. Het zit allemaal in jou hoofd. Ho ho. Jouw hoofd hoor je me. Ho ho, geniet van je kind. Jouw hoofd. Ho. Hoofd.

***

Verwaardag?

2008-10-07T14:42:00.007+02:00

Mijn zus is vandaag jarig. Ik stuurde gisteren een kaart en vandaag een sms-je. Het voelt niet alsof ik genoeg heb gedaan. Zus is aan het werk, dus hup erheen zit er niet in. Vanavond kan ik vanwege mijn kleine dametje de deur niet uit.

Was dat vroeger niet anders? Toen kon dat nog immers - zomaar bij iemand langsgaan. Nu boek je iemand twee weken of langer vooruit. Met elkaar telefoneren en nog dezelfde week kunnen afspreken is een unicum.

Op deze 'happy-sister-day' valt het onpersoonlijke waar we allen persoonlijk aan deelnemen me wederom op. Ik ben zelf ook al zo iemand geworden die twee keer slikt als iemand opeens langskomt. Laatst kwam een vriendin van me onverwachts en ik moest me omschakelen. Een moeizaam proces. Wat niet vaak gebeurt, verleer je. Ik had me ingesteld op een film kijken. Nu werd het koffie en praten over relaties en ander leed(vermaak).

Ik ga dadelijk mijn zus nog bellen. Iets persoonlijker weer. Volgens mij viert ze het niet. Ik heb er niets over vernomen in ieder geval. Het valt me op dat verjaardagen sowieso minder, of minder uitbundig, worden gevierd. We grijpen niet meer elke gelegenheid en elk stukkie taart aan om contact aan te gaan in knusse kring. Hoe zou dat toch komen?

***

Vaginaverhaal

2008-10-03T09:59:00.005+02:00

Gisteren zag ik een programma over de vagina. Over tevreden en ontevreden vrouwen. Van gipsafdruk tot praatgroep. Ik vond het rot om vrouwen te zien die zich echt schamen voor hun vagina. Zo erg dat ze een operatie laten doen of overwegen.

Een aantal jaar geleden waren de borsten aan de beurt. Massaal lieten vrouwen er gelzakjes in stoppen. Het moest groter en strakker wezen. Nu schijnen mensen er inmiddels ook een beeld op na te houden van hoe de 'perfecte' vagina eruit ziet. 'Zoals de natuur haar maakt' schijnt voor velen niet het juiste antwoord te zijn. Zou het kunnen dat hoe luxer een mens het heeft, hoe dieper hij gaat zoeken naar onzekerheden en ander inwendig leed?

Toen de volle borsten opkwamen - als paddestoelen uit de grond schoten zeg maar - werd ik er al kriegel van. Nu de vagina ook bloedend op de artsentafel ligt ben ik er helemaal klaar mee. Voor mij is duidelijk waar het vrouwvolk last van heeft.

Dames, ik weet het. Er zijn ontzettend veel mooie vrouwen. Sinds we allemaal een make-up cursus hebben afgerond en strakke truitjes bij de C&A nog maar 8,95 kosten... Sinds de zonnebank uit een flesje komt en we in een mum van tijd nephaar onder ons eigen haar kunnen klikken... Sindsdien wordt het er niet puur beter op. We zijn zogenaamd nu mooier en vrouwelijker geworden dan onze moeders. Eén van de keerzijden is de bloedende vagina.

En dan de mannen. Jemig, wat voor een boodschap geven we hen? We verwennen hen, verneuken hen met al onze poespas. Mannen zijn eisen gaan stellen. Allereerst aan onze oksels. Die zouden 'vies' zijn met haar eronder, terwijl de heren zelf wel met grote bossen plakkerig haar rondlopen. Ongeschoren vagina, ongeschoren benen - nee, dat 'motten' de heren niet. Terwijl wij uren per maand bezig zijn met overtollig haar, kunnen we 's avonds nog steeds bij meneer de holbewoner in bed stappen. Aapmans met de grote mond over vrouwelijk schoon. Zeker 80% van de mannen die ik van dichtbij heb gezien waren stoppelig en harig.

Wij zijn zo lief voor die mannen. Veel te lief. Wij roepen met z'n allen 'size doesn't matter' en 'ach, dan heeft hij maar een vacht'. Wij donderen water bij de wijn en proberen het beertjesuiterlijk met kwab en al lief te vinden. Dat hij niet dezelfde tijd neemt die hij van haar vraagt om er top uit te zien, ach... Van hem kunnen we het allemaal wel hebben. Maar oh wee als schaamlip twee een beetje groter is dan schaamlip een. Oh wee als we veranderen door het baren. Oh wee als er een paar haartjes op onze bovenlip zichtbaar worden. Dan zijn we opeens streng. Dan-kan-het-niet.

Als vrouwen net zo soepel om zouden springen met hun eigen uiterlijk als dat van de kerels, dan zou de heisa afgelopen zijn. De vergevingsgezindheid die we toepassen op zijn onverzorgde looks, die zouden we eens op onszelf moeten toepassen. Dadelijk krijgt een man niet eens meer een stijve van een rubensvrouw met okselhaar. Of is het al zover?

***

Afgeknipt

2008-10-01T13:02:00.005+02:00

Mijn ex heeft weer tegen mijn wil de haren van mijn dochter geknipt. Hoe ga je om met zo'n ex? Zo'n drammer. Zo'n hardleerse Sjaak. Het vermoeid me behoorlijk moet ik zeggen.

Ik ga heel voorzichtig om met het haar van mijn dochter. Ze heeft (had) weer een behoorlijke bos lang blond haar. Ik wil graag dat het tot op haar middel groeit.

Mijn ex, haar vader, vindt het blijkbaar grappig om steeds weer voor thuiskappertje te spelen. Om gek van te worden. Laat hij zijn eigen haar fijn gaan afknippen. En z'n ego erbij.

***

De hufter op het witte paard

2008-09-30T18:32:00.008+02:00

Gisteravond heb ik het boek 'De hufter op het witte paard' van Ildikó von Kürthy uitgelezen. Jemig, wat een superboek! Ik heb zelden zo vaak gelachen tijdens het lezen. Het boek was boeiend van het begin tot het eind. Echt een boek waarbij een wijntje en een reep chocolade niet mag missen. Ik zou het zo aan mijn vriendinnen (en zelfs vrienden) cadeau doen. Superknap geschreven.

De hoofdpersoon van het boek heet Cora. Zij is 33 jaar oud, single en mega-verliefd. Hierdoor vliegen haar gedachten, zelfvertrouwen en lichaamsbeeld alle kanten op, van diep triest tot uitzinnig. Heel gaaf is het hoe zij haar beste vriendin en haar grote vijand omschrijft. De vriendin is hulpvaardig, mooi, blond en trefzeker. Haar vijand is filmster, heeft zichzelf een nieuwe, mooiere naam aangemeten en iedere man krijgt er een bobbel van in de broek.

De gesprekken die Cora met haar vriendin heeft over mannen, en haar eigen gedachten erover, zijn hylarisch. Ook niet te vergeten is er het personage van haar buurvrouw de moederkloek, die getrouwd is met een onman. Zo'n schepsel achter de tv, die het geluid harder zet als zijn vrouw aan het woord is en zich eeuwig slachtoffer voelt. Tot slot is daar natuurlijk DE man, op wiens telefoontje Cora wacht. Ze speelde het zo 'cool' met hem... Ze had de afgelopen weken erg goed nagedacht over wat ze zei, niet zei, aantrok, aftrok... Kortom: beter had ze het toch niet kunnen spelen?
Waar blijft dat verrekte telefoontje dan?

***

Dat meer

2008-09-29T00:54:00.014+02:00

Zojuist zag ik de film 'Ae fond kiss'. Een aanrader. Geen poespas, just people doing what they've been told and more... En dat meer - daar gaat het om.

Zie ze eens even voor je: jouw leraren. Dumdiedum, ik, w.a.c.h.t, wel... Zie je ze - alle mensen in het leven die hun best hebben gedaan om jou te leren wat goed is, slecht is, slim is, dom is? Vertel mij dan nu, is is vier keer in één zin goed? Kijk maar goed, het zin er vijf.

Je hebt gelijk, het zijn er maar vier. Bedankt voor het teruglezen... Zag je wel in één keer dat ik 'zin' schreef i.p.v. 'zijn?' En wist je al dat je in een stuk tekst zoals deze geen afkortingen hoort te gebruiken, maar je in plaats daarvan alles dient uit te schrijven? Dan weet je veel, mooi zo.

Vond je dat compliment prettig? Het komt van mij, dus is het afwachten of je er. Blij? Nee zeg. Of het ligt eraan welke rol ik in je jouw leven speel. Maar ik vind je echt slim hoor, anders las je het niet zojuist. Oh help. Klinkt dat soms 'iew'? Hoe komen we aan dat gevoel? Vertelde je moeder niet hoe mooi je bent en hoe goed het is om dat uit te dragen? Daar heeft de wereld wat aan, trust me. Mij? Jou dan?

Dat licht heb ik nu gezien, en dat ligt lekker op de maag. Welk licht? Nou, het gaat niet om wat je geleerd hebt. Het gaat om dat meer. Het meer is simpel: het is precies dát wat jíj hebt toe te voegen. En niemand die je dat kan leren, want alleen jij weet wat dat is. Lekker alleen jij en niemand anders. Jouw zielsgeheim. Hetgeen in jouw bloemknop zit. Jouw plaatje van wie jij werkelijk bent. Jouw kern, jouw levensadem. Jouw 'alles-wat-niemand-ooit-van-je-kan-afpakken'.

Leerde jij ook dat je je naar buiten moet keren? Met je bloem in het licht? Hup hup, de wereld in, maak er wat 'moois' van. Dus je doet vanalles. Dus vooral dingen die van het alles zijn. Wat is van jou? Misschien is er van wat je doet bar weinig van jou. Want wie leerde jou dat je je naar binnen moet keren? Dan ben je toch een freak, een eenzame ziel? Niettus joh. Je moet wel eerst naar binnen kijken om te weten wat je eruit kunt halen.

Ja, duh. Denk je dat werkelijk? Nou, doe het dan. Kijk wel uit hè, mensen zijn bang voor verandering. Word je ineens echt. Ahh! Je eigen moeder zou er uren van wakker kunnen liggen. Terwijl ze dacht je te kennen, ben je gewoon anders. Da's geen grap. Want vergeet niet - anderen lopen altijd een paar stappen achter op wat er zich in jou en jouw bloemknop afspeelt, en zeker je ouders. Ouders denken je namelijk zo goed te kennen, dat zij het eerst vastlopen in hun gemaakte image of you.

Tralala. Kriebelt het? In mij in ieder geval wel. Ik weet gewoon dat ik zal veranderen. Voor anderen dan hè... Voor mezelf is dat niet echt een verassing. Ik ben jarenlang naar binnen gericht geweest. Uren denken, uren voelen, uren voor de buren. I kept a part of me for myself.
Wat dat is? Ach...

***

Vandaag presenteer ik...

2008-09-27T19:44:00.014+02:00

...mijn kookhobby:

Vandaag.

Deze week.

Vorige week.

Hoe Samuel ridder werd

2008-09-26T10:40:00.007+02:00

Lang geleden in een heel ver land, leefde eens een jonge prinses met lange goudblonde haren. Ze droeg vaak een prachtige witte jurk en stak iedere dag zeven witte bloemetjes in haar haar. Hoe oud de prinses ook werd, ze bleef jong van geest. Dit kwam niet omdat ze met haar mooie prins was getrouwd. Dit kwam ook niet omdat ze een mooie, wijze zoon ter wereld had gebracht. De prinses bleef jong omdat zij zich liet meevoeren met de veranderlijkheid van de wind.

Op een dag reed een jonge schildknaap, in de vroege morgen onder de rode zon, naar het kasteel. Zijn heer en ridder Matthias had hem een dag vrij gegeven, omdat hij somber was. De wijze Matthias had tegen zijn schildknaap gezegd: 'Samuel, mijn trouwe metgezel, deze somberheid baart mij zorgen. Een jongeman, met een leven zo pril, hoort niet zo somber te zijn. Ga morgen naar het kasteel van prinses Liora. Noem mijn naam en de prinses zal je verwelkomen'.

Prinses Liora stak net de zevende witte bloem in haar haar, toen er op de deur werd geklopt. Toen zij hoorde dat ridder Matthias zijn schildknaap naar haar had gezonden, legde zij vlug haar spiegel neer. Zij was nieuwsgierig naar de reden van dit onverwachte bezoek. Voorzichtig schoof zij haar muiltjes aan haar smalle voeten en haastte zij zich naar de woontoren, waar zij ongewoon bezoek veilig kon ontvangen.

Toen prinses Liora haar ogen vestigde op de jonge schildknaap, voelde zij hoe triestheid zich in haar nestelde. Zulk een diepe triestheid had zij zelden ervaren. Ze vroeg hem naar zijn naam. Omdat zijn naam uitdroeg dat hij een geboren leider was, verwonderde zij zich zeer over wat zij zag. Ze vroeg hem over zijn leven. Samuel antwoordde dat hij als jonge page een goede ontwikkeling had doorgemaakt en daarom al op zijn dertiende schildknaap werd. Omdat daarna de jaren verstreken waren zonder dat hij de ridderslag had ontvangen, was hij het geloof in zichzelf verloren. Hij haalde geen plezier meer uit zijn verzorgende taken en mocht zelden mee naar een toernooi.

Prinses Liora begreep dat Samuel zichzelf graag wilde bewijzen. Omdat hij deze kans niet kreeg, was hij zijn krachten vergeten. Ze glimlachte, omdat ze de keuze van ridder Matthias goed begreep. Ze vroeg aan Samuel: 'Hoe vindt een mens zijn grootse krachten?'. Samuel antwoordde zoals hem geleerd was: 'In de meest erbarmelijke omstandigheden, prinses'. De prinses knikte goedkeurend en zei: 'Voor jou, mijn beste Samuel, is het makkelijk om je krachten te bewijzen tijdens de strijd. Veel moeilijker is het om krachtig te blijven enkel als schildknaap'. De ogen van Samuel lichtten op. Daarna vroeg hij: 'Hoe kan ik mijn krachten vinden in de taken die heden voor mij zijn weggelegd?'. Prinses Fiora antwoordde: 'Wordt leider van dit leven, Samuel. Wordt leider van de paarden en de honden, zonder te denken dat dat minder waardig zou zijn'.

Een maand later ontving prinses Fiora een brief. Ridder Matthias had haar geschreven en bedankte haar. Samuel was eindelijk meester geworden van zijn leven als schildknaap. Daarom zou hij in de lente de ridderslag ontvangen. Samuel keek niet meer naar wat hij nog niet had bereikt, maar nam de teugels over in hetgeen er al was. Hij bekommerde zich ook niet langer om zijn status, maar vond eer in zijn werk. Juist om die reden had hij de krachten gevonden die nodig waren om als ridder een bijdrage te leveren als strijder voor het leven.

***

Het Happertje

2008-09-25T10:12:00.006+02:00

Het Happertje is een klein beestje met een rond lijfje en een brede mond vol kleine, scherpe tandjes, keurig op een rij. Het Happertje heeft het het liefst zo druk mogelijk. Hij kan dichte kamertjes niet verdragen en wil overal zijn tandjes inzetten. Zijn tandjes zijn zo wit en gezond, dat je hun werk nauwelijks opmerkt. Zijn aanwezigheid is wel voelbaar als je goed oplet. Je voelt iets knagen. In je buik heb je een hol gevoel en je gedachten heb je minder goed onder controle.

Het doel van het Happertje is, om liefde in jou weg te eten. De delen van je leven waar je hartjes bij plaatst, die vindt hij het lekkerst. Hetgene dat je wilt bereiken en waar je zeker gelukkig en sterker door zou worden, dáár hapt hij in. Terwijl hij hapt komen er gedachten in je op die je niet wilt hebben. Misschien denk je op dat moment wel dat je het 'toch niet kan', of dat het 'niet gaat lukken'. Of, erger nog: je gaat twijfelen aan je eigen goedheid.

Terwijl het Happertje hapt, zuigt hij ook liefde uit jou weg. Het Happertje is namelijk van zichzelf negatief en voedt zich middels positiviteit. Hij zorgt ervoor dat je dingen uitstelt of niet doet, bijvoorbeeld, die goed voor jou zijn. Hij zorgt ervoor dat je onzeker wordt of je wel een goede vriend bent voor anderen. Hij zorgt ervoor dat je je ouder en lustelozer voelt. Het Happertje is als het ware onderdeel van de 'dark side' in jou.

Hoe ga je met Happertje om? Geef hem vooral niet teveel aandacht. Aan de andere kant moet je ook niet proberen om hem in de weg te gaan staan. Je kunt je niet verweren tegen Happertje door tegen hem te vechten. Daarmee geef je hem namelijk alsnog aandacht. Het enige dat je kunt doen is actief gaan doen wat Happertje je NIET ingeeft om te gaan doen. De gedachten die je krijgt terwijl je Happertje voelt, zijn niet goed voor je. Wees je er ook van bewust dat Happertje erg dom is. Humor is trouwens ook een manier om met Happertje om te gaan. Als je hem weer voelt knagen, zeg eens vrolijk: 'Nee nee, Happertje... hou je in'.

Heb maar geen hekel aan Happertje. Hij weet niet beter, en doet wat de energie die hem gemaakt heeft hem geleerd heeft te doen. Happertje kan goed een stukje verwaarloosd kind in zich dragen. Je kunt meer leren begrijpen waaruit jouw Happertje bestaat en dan besluiten jezelf - en uiteindelijk ook Happertje - een dienst te bewijzen door goed voor jezelf te zorgen. Dat gaat verder dan een kopje koffie voor jezelf zetten en je haar kammen. Zorgen voor jezelf betekent dat je datgene doet wat goed is voor jou, en constructief bijdraagt aan een positief gevuld leven.

Blijven zorgen voor jezelf is de enige manier waarop je Happertje ooit iets kunt leren. Happertje is dom, remember, maar jij niet. Je besluit bij deze dat je Happertje niet meer nodig hebt om gezonde beslissingen te kunnen nemen. Nee, hó... Het gevoel dat Happertje je geeft is níet het overwegen waard.

***

Brood. Nodig?

2008-09-24T10:06:00.003+02:00

Ik heb helemaal niets met brood. Bruinbrood. Witbrood. Pitjesbrood. Het mag me allemaal niet bekoren. Ik snap de grote plaats die brood in ons land inneemt niet. In geen enkel land hebben ze zoveel soorten brood als hier. In werkelijkheid lijkt dat maar zo, en is het meer van hetzelfde dan bakkerland je wil doen geloven. Donker brood heeft gewoon meer verbrand spul in zich dan licht brood. Puntjes, rondjes, stengels... Meer van hetzelfde in een andere vorm. Wat de afwisseling vergroot is wat je erop gooit.

's Morgens kan ik al helemaal geen brood luchten of zien. Ik smeer mijn dochters brood dan ook liever 's avonds. Hoef ik 's morgens alleen nog de gevulde roze trommel in haar tas te schuiven. Welke uitwijkmogelijkheden heb ik? Cornflakes? Bah! Musli? Nee dank je. Ik houd niet van die herrie 's morgens, tijdens het vermalen van dat harde rotspul. Laat staan crusli. Da's voor de kraakmakers onder ons. Het enige wat ik naar binnen krijg is brinta, maar dan wel met warme melk en een schepje suiker of honing.

Na een bak brinta komt binnen drie uur het hongergevoel alweer om het hoekje zeilen. Dan heb ik een probleem - wat nu? Een grote, dikke banaan dan maar. Genoeg voor een uurtje leven. Tegen de middag val ik weer bijna om. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een tosti. Dan lijkt brood niet meer zo brood en gesmolten kaas is prima binnen te houden. Nee, geen crackers! Kleine zaadjes zijn slecht voor mijn darmen. Dat geldt dus ook voor zaad in en op brood. Wist je dat kleine zaadjes in je darmen gaan vastzitten en langzaam moeten oplossen, oftewel 'rotten'. Men zegt dat zaadjes je darmen schoner maken, nou... waar die onzin vandaan komt?

Goed, ik blijf vrolijk doorzoeken naar alternatieven. Misschien is twee warme maaltijden per dag wel oké voor mij. Vraag ik me wel af waar ik de kooktijd vandaan moet halen. Tja, ik zou toch weleens willen weten: waar komt die broodliefde vandaan? Het blijft me een raadsel hoe mensen vier of meer van die krengen wegkrijgen, elke dag! Ik ga mijn brinta er maar eens bij nemen. Ben ik in ieder geval weer een paar uur van mijn zeurende maag af. En natuurlijk vergeet ik de koffie niet. Díe liefde snap ik dan weer wel.

***

Voor- en nagedachten

2008-09-23T16:33:00.003+02:00

Vanmorgen dacht ik: 'Als je iets meemaakt en je hebt er nadien gedachten over, verander je wat je meemaakt'. Hetzelfde speelt, als je vantevoren gedachten hebt over hoe iets zal verlopen, je daarmee je uiteindelijke ervaring verandert. Dus als ik nu mijn verleden induik, dan mag ik er vanuit gaan dat mijn gedachten daarover de werkelijkheid vertekent weergeven. Zeker de gebeurtenissen die ik al vaker heb overdacht.

Als ik dit tot me laat doordringen, dan voelt mijn leven als een vlieger aan een dun touwtje. Het waait alle kanten op, zonder duidelijk patroon. Het is maar hoe de wind staat, hoe ik me voel, terwijl ik aan gebeurtenissen denk. Meer denken over het verleden zorgt er dan voor, dat je je werkelijke verleden minder helder ziet. Het beste zou dan zijn om direct na een gebeurtenis je dagboek erbij te nemen, de boel op te schrijven en je aan die weergave vast te houden.

Er bestaan technieken om je verleden te veranderen. Je doet het al, maar dan ga je het bewust toepassen. Ik had als kind eens ruzie met iemand waar ik veel van hield. Ik ging terug naar dat moment en deed alsof deze persoon mij omhelsde na de ruzie. Ik hoefde dat alleen maar een paar keer te herhalen en het werd al 'echter'. Ik wist aanvankelijk wel zeker dat het zo niet ging, maar wat maakt dat eigenlijk uit? Als we toch met onze gedachten onze herinnering en onze toekomst al veranderen? Dan kan je het beter bewuster doen, op een manier die meer vreugde geeft, is het niet?

'Je houdt jezelf voor de gek'. Hoe vaak hoor je dat wel niet in je leven? Een ander kijkt je meewarig aan en snapt niet waar jij jouw herinnering of visie vandaan haalt. De kans is groot dat de ander nog 'gelijk' heeft ook. Natuurlijk heeft de ander een herinnering of visie die op dezelfde manier tot stand kwam als de jouwe, maar jullie visies samen geven wellicht al meer van de werkelijkheid weer. Hoe kies je dan welke visie je overneemt? Of kunnen we beter een middenweg kiezen die beide visies aan bod laat komen? Stukje herinnering van jou, stukje van mij? Allebei blij?

Er zijn mensen die er bewust voor kiezen om hun hele verleden te 'herschrijven'. Doel is om prettiger te kunnen leven in het 'nu'. Na mijn gedachte van vanmorgen klinkt dit me minder vreemd in de oren dan voorheen. In ieder geval kan ik ervoor kiezen om de mooie dingen belangrijker te maken en de nare dingen minder heftig te maken. Want als mijn leven zoals die vlieger is, en nare gebeurtenissen zijn bomen, dan heb ik meer kans verstrikt te raken. En zeg nou zelf - welke invloed denk je nog te hebben op je leven als je je verstrikt voelt? Er zijn ook mensen die uit voorzorg het touwtje aantrekken en lager gaan vliegen, maar daarmee ontneem je jezelf ook heftige momenten van vreugde. Dus ik ga maar eens wat bomen omhakken... Ik ben erg verknocht aan mijn vliegmomenten.

***

Gezellig stellig

2008-09-22T11:27:00.003+02:00

Vaak is je stellig uiten erg lastig. Zelfs als dit gevraagd wordt vanwege je beroep of om meer persoonlijke redenen. Mensen zijn er creatief in om te reageren op stellingen, welke stelling dan ook. Als iemand met een theorie naar buiten komt, is het vaak (te) simpel om aan te geven wat er aan de theorie schort. Ook ik loop regelmatig met mijn hoofd tegen die lamp.

Een goede vriend van mij kwam gisteren met een waardevolle tip: 'Geef ruimte voordat je stelling neemt. Blijf in gedachten houden dat een ander de stelling écht als onwaar kan beschouwen. Zeker als het gaat over die ander, is het belangrijk daar open naar te blijven luisteren'. Amen.

Zelf schipper ik regelmatig tussen wat ik voel bij iemand, of iemands gedrag, en wat die ander er vervolgens zelf over zegt. Ik neem mijn intuïtie graag serieus, maar soms is dat niet handig. Beter gezegd: het is niet altijd goed om daar eerlijk mee naar buiten te komen. Dezelfde vriend zei: 'Weet je, als iedereen plots eerlijk zou worden, dan ligt de wereld op z'n gat'. Het is waar, mensen zeggen vaak dingen om er iets mee te bewerkstelligen waar ze anders naar kunnen fluiten. Of we zeggen dingen 'voor de goede vrede'.

Mijn stelling van de dag: 'Verward eerlijkheid niet met de waarheid'! Ik zit nu in een café en er loopt een vrouw voorbij met een lelijke rok aan. Da's zeker de waarheid niet. Mien van de overkant kan het de mooiste rok vinden die ze in tijden heeft gezien. Ik kijk naar een meneer en ik voel dat hij veel agressie in zich heeft. Joop van de snackbar kan hem wel een hele relaxte pief vinden.

Handig is, dat je hetzelfde richting jezelf mag toepassen. Als een ander iets over je zegt, mag je zelf bepalen of je daarin mee gaat of niet. Zo ken ik een oudere heer die stelt dat ik te veeleisend ben als het om mijn parterkeuze gaat, bijvoorbeeld. Dat komt omdat ik dertig ben en single, dan druppelen de eerste vooroordelen langzaam binnen. Blijkbaar komt het niet in hem op dat ik ervoor kies om single te zijn. Dat ik me beter vermaak in mijn eentje dan bij iemand waar ik niet mezelf kan zijn. Deze man is ruim dertig jaar getrouwd, dus wat weet hij af van de keuze die ik maak? Het zegt hem emotioneel weinig.

Als schrijver is het innemen van stelling belangrijk. Als mevrouw Kim Holland over de kunst van Sexpower schrijft, en ze zou hierover geen stelling hebben genomen, dan heb je een flutboek in handen. Als Yvonne Kroonenberg geen mening had over mannen, dan was ze in geen enkel praatprogramma terecht gekomen.

Het is dus belangrijk om ruimte te geven in je stellingen, maar nooit stelling nemen maakt jou tot een grijze muis. Bovendien wordt je zonder mening makkelijker een pingpongbal van anderen. Dat werkt gek - als iemand zich meningloos opstelt, vliegen er altijd een aantal mensen je leven in die je hun stellingen willen bijbrengen. Zo heb ik voor mezelf nog geen idee waarom ik kritiek lastig kan vinden. Zal je net zien - weet de omgeving het precies.

***

De hoge straalfactor

2008-09-21T17:55:00.009+02:00

Gisteren liep ik over straat. Een jonge vrouw viel plots om. Ze belandde op haar achterwerk en keek snel om zich heen. Ze wilde dat niemand haar gezien had. Ik had haar dus niet gezien. Ik grinnikte pas toen ik uit haar beeld verdwenen was. Wel zo netjes.

Dit lijkt een onschuldig voorval, maar het rijkt verder. Is het niet de wens van velen om juist niet gezien te willen worden in zwakke toestand? Ik ken mensen die pas van zich laten horen als ze weer uit een dal geklommen zijn. De tranen zijn gevallen terwijl ze alleen waren. Onzekerheden en angsten belandden in een dagboek met slot.

Op internet is dit goed zichtbaar. Kijk maar naar persoonlijke profielen. Hoe vaak staat er niet: 'Ik geniet van het leven', of: 'Ik leef elke dag alsof het de laatste is'. We zien stralende mensen op vakantiebestemmingen. We zien stralende mensen naast een lover of huisdier. En hoe stralen we met z'n allen op straat?

Het probleem van een te hoge 'straalfactor' is, dat we ons sneller kunnen vergissen. We gaan wellicht denken dat anderen veel gelukkig zijn dan wij. Dat is net zoiets als vrouwen die, naar foto's van modellen kijkend, straal vergeten wat photoshop kan doen.

Op internet sporten we ook massaal. Veel mensen zetten in hun profiel dat ze fitnessen, zwemmen, of 'whatever'. En natuurlijk gaat iedereen massaal naar theaters, festivals, discotheken en ander spannend superspul. Dat klinkt immers sociaal actief.

Mijn tip: neem profielen niet zo serieus. Het levert teleurstelling op als je iemand echt leert kennen en hij/zij blijkt gewoon tv-verslaafd met chips op de bank te hangen. Ben ook maar zo eerlijk mogelijk in je eigen profiel. Je hoeft geen Tarzan of Jane te imiteren om goed over te komen. Je komt het beste tot je recht als jezelf. Oók als je voor iemands neus een dagje omdondert.

***

Vader & zoon

2008-09-21T01:20:00.005+02:00

Gewoon een simpele foto,
uit een mooi levensdeel gegrepen.

Break-up attitude

2008-09-19T19:10:00.038+02:00

Inleiding
Welke houding neemt jouw kersverse ex aan ten opzichte van jou? Is hij iemand die snel over verlies heen stapt of blijft hij 'hangen'? Herinnert hij zich alleen maar de negatieve kanten van jou ineens? Of ziet hij je als een 'superwoman' die hij wil terugwinnen zodra jij uit beeld verdwijnt? Of doet hij iets heel anders...? In dit artikel zet ik de meest voorkomende gedragingen, de eerste veertien dagen na de 'break-up', op een rij.

De tovenaar
Plots is hij totaal veranderd. Alles wat je nadelig aan hem vond lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen. Hij laat je weten dat hij heel veel zelfvertrouwen heeft ineens. Of hij geeft grenzen aan, terwijl hij dat in de relatie moeilijk deed. Hij heeft naar het schijnt plots een druk sociaal leven. Op hyves schiet zijn vrienden-aantal de lucht in.
Reden: Hij is boos en doet alsof jij minder vat op hem hebt dan jij denkt.

De agressor
Je familie vond hij plots 'altijd al stom'. Hij doet alsof jij niet goed bezig bent en hij wel. De fouten die je in zijn ogen hebt gemaakt laat hij je graag weten. In lange lappen mail nagelt hij je aan het kruis. Hij stuurt berichtjes om twee uur 's nachts en wil weten wat je uitspookt. Hij plaatst zichzelf boven jou, of wil die schijn opwekken.
Reden: Hij is boos en wil dat jij boet voor zijn pijnlijke emoties.

De uitlegger
'Hij bedoelde het allemaal zo goed', en: 'hij vind je nog steeds mooi'. Je telefoontje of mailbox stroomt vol. Bijna dagelijks komt hij wel met 'iets' om zichzelf in een goed blaadje te zetten. Hij komt misschien terug op situaties uit de relatie en geeft zijn visie. Of hij stuurt je wéér een 'leuke' link door.
Reden: Hij zoekt bevestiging en hij probeert zijn pijn de kop in te drukken.

De verzoener
Je hebt de grootste fout van je leven gemaakt, vindt hij. Hij heeft je zoveel te bieden! Hij wil je helpen met het ophangen van dat kastje en hij is bereid om uren naar je te luisteren. Hij laat veel creativiteit zien om zogenaamd nuttige contactmomenten te creeëren.
Reden: Hij wil je terug en hij snapt jouw keuze niet.

De gangmaker
Hij verandert in een waar dolhof. Het ene moment is hij vriendelijk en het andere moment vliegen de verwijten je om de oren. Hij gaat zich opstellen als een ongrijpbare slang. Hij schudt je de hand, om hem daarna weer terug te trekken. Hij laat zo veel gezichten en stemmingen zien dat hij net een kameleon lijkt.
Reden: Hij zit met zichzelf in de knoop en wil minder gevoel voor je hebben.

De onzichtbare
Hij is geheel van de aardbodem verdwenen. Je hebt hem pas nog gezien, maar het lijkt maanden geleden. Het enige dat je weet is dat hij 'het beter vindt zo' en daarna lijkt hij je vergeten te zijn.
Reden: Hij vindt het goed om jou snel los te laten, of probeert je te kwetsen.

De ijsprins
Wat hij van zich laat horen is zeer zakelijk. Hij lijkt er plezier in te scheppen om dat te doen, omdat hij je ondanks zijn zakelijke houding toch blijft contacten. Zijn redenen om contact te zoeken zijn vaak overbodig. Hij steekt dit zogenaamd in een prettig, vriendelijk jasje, maar het is tenenkrommend. Zijn berichten starten met 'hoi' en eindigen met 'groetjes'.
Reden: Hij vindt het goed om jou snel los te laten, maar het lukt hem niet.

Nawoord
Een combinatie van bovenstaande is natuurlijk mogelijk. En er zijn nog meer gedragingen te noemen, gezond of ongezond. Het is nou eenmaal niet niks: afscheid nemen... Hopelijk kan het afscheid respectvol verlopen, maar dat lukt niet altijd. Zélfs al hebben jullie de laatste uren van jullie samenzijn warm en prettig doorgebracht, en leek de deur naar vriendschap wijd open te staan. Als het moment komt dat jullie wegen zich écht scheiden, dan kunnen er emoties boven komen die je niet had kunnen voorspellen. Het is dan ook belangrijk niet te zwaar te tillen aan elkaars uitingen die eerste single-weken, mits binnen redelijke perken.
Ik zou zeggen: 'Give each other a break!'.

***

Delusional

2008-09-18T13:12:00.006+02:00

How can someone truly reach me
When I need my self-control
When life shows me pain or passion
I hide my desire to hide for it all

When I try to reject my sadness
I wish my pain didn't show
I'm inside this delusional bubble
Who are you? I don't know

Want to get rid of my black thoughs
I need to free this restless mind
Want to empower my decisions
Isn't my heart still always right?

I don't want to make me feel
Free from darkness, free from light
I'll be silent now, watch myself inside
Untill I care for whatever is real

***

Paris Hilton - nieuwe beste vriendin

2008-09-17T13:46:00.006+02:00

Na de website over 'veilig vreemdgaan' vond ik weer een nieuwe contactmanier. Stel, je bent een beroemd persoon, maar het ontbreekt je aan goede vrienden. Dan kun je nu je eigen tv-programma starten, op zoek naar zo'n 'echte' vriend.

Paris Hilton deed dit en kreeg zo'n slordige 300.000 reacties van potenciële 'echte' vrienden. Vanaf 30 september wordt het programma op MTV in Amerika uitgezonden. Uiteindelijk is ze zeer gelukkig geworden met een (nog geheime) dame, waarmee ze zelfs al gebarbecued heeft. Fantastisch!

Ik ben benieuwd wanneer we zo'n show krijgen in Nederland. 'Gordon zoekt nieuwe beste vriend'. Net zoals bij Idols valt er dan elke week een kandidaat af, tot 'de ware' is overgebleven en met Gordon mag barbecueën. Oh, en hij/zij mag wellicht samen met Gordon in een reclame verschijnen ook. Aan een gezellige eettafel ofzo, met het lekkerste sausje ter wereld.

***

Apart hè...

2008-09-17T01:01:00.005+02:00

Apart hè, er zijn mensen die líever een middelmatig of zelfs ongelukkig leven leiden dan dat ze een verandering aangaan, omdat dit weleens fout zou kunnen gaan in de toekomst.

Apart hè, er zijn enorme klootzakken op de wereld die mensen zonder elk respect bejegenen en mensen tegen elkaar in het harnas jagen, en tóch een enorme schare fans en volgers hebben.

Apart hè, er zijn mensen die zeggen dat ze de tien geboden van de bijbel volgen, maar toch werken op zondag, terwijl er bij punt vier duidelijk staat dat je nooit mag werken op zondag om in de hemel te kunnen komen ... en oh, bovendien moet je alles weggeven wat je aan bezittingen hebt (Luke 18:18-22).

***

Veilig Verkering Nederland

2008-09-16T09:20:00.003+02:00

Veilig Verkering Nederland staat voor veilig verkeer. Voor jongeren, volwassenen, ouderen, bejaarden, hetero's, homo's, swingers, kortom voor iedereen. Veilig verkering betekent vooral het zoeken van een goed evenwicht. Want iedereen heeft ruimte nodig in de verkering. En iedereen wil zich veilig in de verkering kunnen bewegen.

Verkering kan alleen veilig zijn als we er achter staan én er continu aan werken. We kunnen in Nederland niet zonder ouders, verkeringspioniers en andere vrijwilligers die bij kroegen, in buurten, dorpen en steden actief zijn. Datzelfde geldt voor psychologen en andere profiteurs: zonder hun bijdragen kan Veilig Verkering Nederland niet bestaan. Samen kunnen we werken aan veilige verkering.

U kunt een veilige verkering ook op straat tegenkomen met de vraag of u profiteur wilt worden. Er wordt ook regelmatig aan kroeg-aan-kroeg werving gedaan. Vraag in elk geval altijd om een legitimatiebewijs om er zeker van te zijn dat u echt met Veilig Verkering Nederland te maken heeft.

***
Tekst gejat & veranderd van Veilig Verkeer Nederland

Zo...

2008-09-15T20:23:00.003+02:00

Zo stil
Geen lief berichtje
Schatje, hoe ging het

Zo leeg
Geen samen-woorden
Waar liggen de nootjes

Zo raar
Het begon opeens
De tijd is alweer op

Zo fijn
Meer gevoel geleerd
Over mij dichtbij

Zo zucht
De eerlijke wind
Waaide alles over

Zo oud
Pijn eerder geleefd
De wil om te leven

Zo nieuw
Een beetje anders ik
Dans der verandering

Zo ver
Vertrouwd gezicht anders
Met eigen dromen

Zo mooi
Twee zielen samen
Konden het kennen leren

Zo warm
Alle lieve momenten
Voor altijd in mij

***

Positief DOEN

2008-09-15T09:35:00.005+02:00

Hoe zet je jezelf op een positieve manier aan het werk? Niks geen: 'Shit, ik moet nog...', of: 'Pfff...', maar met beide benen op de grond gaan staan en LEVEN.
Bewust even diep en rustig ademhalen en je lichaam bedanken: ''Dank je wel lichaam, dat je er vandaag weer voor me bent. Dank je wel dat ik kan lopen en kan genieten van mijn kopje thee. Ik ga zo een douche nemen en jou verzorgen. Ik vergeet niet een ontbijt te nemen en wat oefeningen te doen om jou goed wakker te maken.''

Regelmatig schrijf ik voordat ik naar bed ga een lijstje met intenties, taken en een positief geluid naar mezelf. Als ik dat doe dan slaap ik makkelijker in. Dan mag de dag ook afgelopen zijn, zonder warrige of onrustige gedachten over wat ik nog te doen heb. Met het lijstje zet ik een streep onder de dag en weet ik als ik opsta hoe de dag constructief in te vullen.

Het lijstje heeft verschillende stadia gekend. Ik begon ermee om een eisenlijst neer te kalken waar je U tegen zei. Aan het einde van de dag was ik dan gefrustreerd omdat ik alle eisen die ik aan mezelf stelde niet waar kon maken op één dag. Het tweede stadium was dat ik er tijden bij ging zetten. 'Dit ga je doen van zo-tot-zo-laat'. Dat leek effectiever en realistischer. In werkelijkheid werd zo'n lijstje een vodje, omdat ik er gedurende de dag steeds wijzigingen in moest aanbrengen. Dan duurde een taak toch langer dan ik dacht, of belde er een vriendin tussendoor. Of een kat had een vaas omgegooid, of ik stuitte op een mooi lied op het hyvesprofiel van die-en-die. Krak, kras, kras. Dus ook een strak tijdschema ging me frustreren.

Het lijstje zoals het nu is werkt tot nu toe het beste. Zeker door er ook positieve boodschappen voor mezelf in te verwerken. Alleen het aantal punten is misschien nog wat fors. Wellicht kan ik 's avonds beter maximaal tien punten kiezen. Dat het er nog meer worden, dat komt omdat alles makkelijker te doen lijkt als het 'morgen' is. 'Dat doe ik morgen wel', ken je vast wel... Maar morgen is het weer vandaag en is het nog diezelfde taak die je het liefst naar morgen schuift.

Punt zeven kan ik nu in ieder geval wegstrepen. Trouwens, vergeet ook niet al die dingen die je doet die nooit het papier bereiken. Deze morgen: (1) Ben ik vroeg opgestaan. (2) Heb ik vijf katten eten gegeven. (3) Heb ik het brood voor mijn dochter gesmeerd. (4) Heb ik mijn dochter aangekleed en haar haren gekamd. (5) Heb ik foto's van mijn mobiele telefoon op mijn computer gezet. (6) Heb ik het daglijstje in paint bewerkt. (7) Heb ik de kaartjes van nieuw ondergoed afgeknipt. (8) Heb ik het afwasrekje leeggeruimd.... Kijk, en dat bedoel ik! Stop met streng zijn. Stop met haasten. Begin met beseffen wat je DOET, glimlach erom en weet dat je juist op die manier meer energie kweekt om MEER te doen.

***

De draaidag

2008-09-14T22:45:00.003+02:00

Tussen het moment dat je een relatie hebt en het moment dat je single bent zit maar één stap. Die stap heb ik pas genomen en weet je wat het gekke is? De wereld draait mee.

Eerst stuit ik op een programma van David Maasbach, die het net deze morgen heeft over schuldgevoelens. Voor mij nu zeker een levend thema. Hij zegt: 'De aanklager zal u altijd blijven aanklagen, hij kan niet anders, het is zijn natuur. De aanklager is de stem die zegt dat je niks kan of niks bent. De aanklager zegt: geef maar op, het gaat niks worden - je bent er te dom voor, of je hebt er teveel fouten voor gemaakt. De aanklager wijst jou steeds weer op die fouten. Hij haalt je terug naar de momenten waarop je fouten maakte en hij kan niet anders - hij is immers de aanklager. Luister niet meer naar die stem! Zeg maar tegen die stem: 'opzouten'. Deze stem zal je niet verder helpen. Toon berouw, vraag om vergeving en ga de vergeving áánnemen. Dan kan je tegen de aanklager zeggen: 'Stop, ik ben al vergeven'. Weest u zich er ook bewust van dat de aanklager líegt. De aanklager kan niet anders, het is zijn natuur om te liegen. Hij liegt als hij zegt dat je niks kan of niks bent. De aanklager kan je ook wijzen op echte fouten, maar dan nog liegt hij half. En een halve waarheid is erger dan de hele leugen. Het klopt dat je fouten hebt gemaakt, maar het klopt niet dat je daarvoor nog moet boeten. Vraag om vergeving. Leef verder en luister wel naar de andere stem (God). Dat is de stem die u niet zal aanklagen, maar u zal liefhebben en vergeven.'

Daarna open ik mijn mailbox en wat staat er op de homepagina? 'What's keeping you single'. Tja... Er staat in het artikel: 'The following are some common bad dating beliefs: (1) You choose potential partners who are incapable of meeting your emotional needs. (2) You think love has to be difficult, painful, and/or hard. (3) You think your potential partner is going to fix whatever you don't like about yourself or your life. (4) You believe time is running out on your search for love and/or your chance to have children'. Het artikel nodigt uit deze punten voor jezelf te onderzoeken (hebbikderlastvan). Bij deze... (1) Klopt. (2) Dat denkt mijn moeder. (3) Klopt niet. (4) Dat klopt als ik luister naar de stem van de aanklager.

'TUT... A Note from the Universe', waarvan ik dagelijks een boodschap in mijn mailbox ontvang, zegt: 'Marlies... you're not using all of your angels. What's up with that? Use all of your angels. Run faster, jump higher, get more. Call, ask, give thanks - The Universe'.

Best song for today: 'I don't wanna hurt' - Anouk
Best food for today: brinta, soep en hotdogs
Best drinks for today: vitaminedrank en bier
Best action for today: zo gaan slapen

***

Kattenbluesblog

2008-09-11T19:03:00.012+02:00

Momenteel is het hier net een asiel. Het is best leuk om de twee katten van een vriendin op te vangen, maar, aangezien ik er zelf al drie heb, een hele klus.
's Morgens vroeg begint het concert al. Het spul heeft honger.
Vijf schoteltjes en vijf verschillende soorten voer:
Kat 1 heeft het aan zijn nieren.
Kat 2 krijgt speciaal dierenartsvoer vanwege weet-ik-veel.
Kat 3 is iets te mager en krijgt aansterkvoer.
Kat 4 wordt snel dik en krijgt voer voor binnenkatten.
Kat 5 heeft maar twee tanden en krijgt zacht oudjesvoer.

Probeer dat maar eens met je ochtend-denktempo.
Tevens zonder over ze heen te donderen.

Een van de katten kan zelf deuren openmaken. Ik voelde me gezegend dat dat niet één van mijn eigen katten betrof. Zal je net zien - kijkt mijn kleine dametje Veertje het trucje af. Geen deurklink is meer veilig.
Er is er ook eentje bij die het leuk vindt om aan de deuren te krabbelen. Je zou haar bijna pootschoenen aandoen, zo irritant hard klinken haar nageltjes door mijn favoriete muziek heen.
Mijn katertje is ook heel schattig, ware het niet dat hij het grappig vindt om plots op mijn schoot te springen als ik op het toilet zit.
Mijn oude, bijna tandeloze kat is er weer een ster in om net vóór de kattenbak haar spul te droppen. Tja, wat kan ik ervan zeggen... Ze is de snelste nou eenmaal niet meer.

Heb jij weleens een vloer gedweild en er vijf katten op laten rondhobbelen? Juist, dan mag je het de volgende dag weer doen. Er staan hier trouwens drie kattenbakken, erg nodig ook. Het mogen dan kleine diertjes zijn - dat is aan de kattenbakken niet af te zien. Ach ja, ik overleef het wel. Mijn meubels niet, maar dat is een ander verhaal.

Zo, ik geloof dat ik nu genoeg mijn beklag heb gedaan om er weer om te kunnen lachen. Wist je trouwens dat kattenharen zichzelf vastzuigen in je vloerbedekking? Ik weet niet hoe ze het doen, maar ze kunnen het.

***

Veilig vreemdgaan?!

2008-09-09T22:55:00.009+02:00

'Nu veilig vreemdgaan!' Die woorden schallen mijn huiskamer in, uitgesproken door een hese vrouwenstem. Gut, er hoort een website bij. Deze zal ik hier maar niet noemen, ik maak liever geen onnodige reclame. Hoe bedoelen ze dat - veilig vreemdgaan? Nou, simpel: men neme een webmaster en een stukkie space. De rest is reclame.

Het draait om een site voor getrouwde mensen die zichzelf daar 'een avontuurtje cadeau kunnen doen'. Je mag je er alleen aanmelden als je al een relatie hébt. Dan weet je zeker dat madam of meneer aan de andere kant ook slechts een avontuurtje wil en geen tandemleven. De buiten-de-deur-cijfers liegen er volgens de reclame niet om, dus dit leek ze wel lucratief.

'Veilig vreemdgaan' heeft vanaf heden dus niets meer met condooms te maken. Het heeft te maken met je onbeschikbaarheid verder dan je lichaam. Er staat op de site: 'Geef jezelf een affaire cadeau'. Tja, nog even en worden de fles Chanel en de zilveren Rolex passé. Ik verwacht namelijk dat de aanmeldingen op deze site inmiddels binnenstromen. En de personen erachter lachen zich een kriek.

Mensen, kom óp, waar gaat dit heen? Dit is toch geen jobhoppen? Een eerlijk avontuur lijkt mij handiger dan dat stiekeme gedoe, als het dan toch persé moet. Bedrijven slaan al genoeg geld uit onze 'verboden' verlangens. Neem je verantwoordelijkheid, zou ik zeggen. Of vind je dat niet veilig vreemd genoeg?

***

Zwaarmoedigheid

2008-09-09T21:03:00.011+02:00

Wat kun je ertegen doen? Waar haal jij je zonnestralen vandaan? Ik ken iemand die zich zwaarmoedig voelt omdat hij nog geen passende baan heeft gevonden. Ik ken iemand die zich zwaarmoedig voelt omdat zij nog geen vaste relatie heeft. Ik zou graag willen schrijven voor deze mensen, en voor jou, in de hoop dat mijn woorden een zonnestaaltje kunnen zijn.

Lieve schat, ik begrijp goed dat je je blind kan staren op wat je niet hebt. Ik begrijp het lege gevoel dat daarbij hoort. Ik merk dat zwaarmoedigheid heviger wordt als je eraan twijfelt of je wens ooit in vervulling zal gaan. Vooral kost het veel energie als je twijfelt aan jezelf. Je stelt (jezelf) dan veel vragen of je piekert. Kan ik dit wel? Kan een ander wel zien welke mogelijkheden en krachten ik heb? Of ben ik misschien niet zo mooi en liefdevol als ik hoop te zijn? Ben ik eigenlijk moeilijk of onkundig?

Allereerst bestaat er niet zoiets als een 'moeilijk mens' of een 'onkundig mens'. Dit zijn subjectieve begrippen. Als een ander niet goed met jou om kan gaan, dan kan je net zo goed die ander 'onkundig' noemen, toch? Waar het om gaat is dat je jezelf omringt met mensen die jou mooi en liefdevol vinden. Dat klinkt simpeler dan het is. Als jij je ineens naar gaat voelen bij iemand, dan bestaat de kans dat je gaat twijfelen aan jezelf. Hij vindt mij moeilijk - bén ik moeilijk? Zij vindt mij saai - bén ik saai?

Jij bent echt wie je denkt dat je bent. Twijfel of schuldgevoelens gaan jou niet verder helpen. Als je jezelf mooi vindt zal je je anders opstellen dan als je jezelf maar een lomp persoon vindt. 'Maar hoe kan ik mezelf mooier gaan vinden', vraag je. Allereerst: wees je bewust van nare gedachten over jezelf en je leven. Schrijf ze op en schrijf ook de bron ervan op. Schrijf vervolgens op wat er in je leven zou veranderen als je deze gedachten niet zou hebben. Zet er een positieve gedachte tegenover. Deze oefening heb ik niet zelf verzonnen, maar hij werkt fantastisch.

Wil je structureler iets aan je nare gedachten doen? Pak een elastiekje en draag het om je pols. Bij elke negatieve gedachte over je leven of jezelf rek je het elastiekje uit en laat je het los op je pols. Niet heel hard, maar het mag zeker een beetje pijn doen. Lees vooral verder, want de belangrijkste stap komt nu: streel of kriebel jezelf daarna liefdevol over je arm en denk iets positiefs. Een positieve gedachte kan zijn: 'Ik ben mooi' of: 'Ik ben succesvol' of: 'Ik kan goed luisteren', of.... vul zelf iets in. Ook deze techniek heb ik niet zelf bedacht, maar het biedt veel goeds. Heel veel goeds. Dus neem deze stap en je zwaarmoedigheid zal lichter worden.

Tot slot: je hebt alles al in je om gelukkig te kunnen zijn. Vertrouw daarop. Jouw talenten beter en vaker benutten zal je sterker maken. Een ander kan welke leegte dan ook niet voeden als je jezelf niet blijft voeden met positiviteit. Laat (jezelf) maar zien hoeveel moois jij in je hebt. Anderen zullen jou dan sneller herkennen zoals je herkent wilt worden. Want soort zoekt soort, daar ben ik van overtuigd. Hoe meer jij leeft naar wie jij echt bent, je mooie werkelijkheid, hoe meer de mensen in je directe omgeving dat ook doen. Zo kan je een harmonieus leven creëeren en voelt de zwaarte ervan minder zwaar.

***

Alessia

2008-09-09T18:21:00.012+02:00

De wind huilde haar hard achterover op de kiezelweg. Haar lichaam sloeg dubbel, de kleine glimmende puntjes schaafden haar blote knieën. Een stuk van de roestige tweewieler raakte haar hoofd. Haar schedel kraakte en ze proefde ijzer op haar tong. Het hek dat de straat van de schapenweide scheidde, stopte uiteindelijk haar overgeleverde lichaam.

Smetteloos wit, overal. Witte gordijnen wapperden in slowmotion. Een pianomelodietje zweefde door de zomerse lucht. Wimpers, aan elkaar geplakt, verfden zwarte strepen op haar witte wangen. Het bolle kontje wiegde op haar af. 'Wees maar blij dat je leeft'. Het bolle kontje wiegde weer weg. Alessia sloot haar ogen en viel naar beneden tot zwart en wit haar hersenen beheersten met hun beelden uit een ver verleden, ver bij het smetteloze vandaan...

'Wat doe je daar toch, Alessia?' Alessia keek op het geverfde haar van haar moeder neer. De neus kwam in zicht en haar moeders ogen glansden. Ze wankelde op de zoldertrap.
'Ik maak een huis voor de muizen.' Haar moeder grinnikte en Alessia voelde hoe haar hart begon te bonken onder het ritmische geluid dat uit haar moeders keel opwelde. 'Lach niet! Ik meen het', gilde Alessia.
'Ik meende het ook toen ik zei dat je niet spoort.' Alessia zag de mond van haar moeder zo wijd open gaan toen ze het woordje 'spoort' uitsprak, dat de zilveren vulling in haar verstandskies het belangrijkste plaatje werd dat zich in haar hoofd vastzette.

Het spoor - een mooie plek. De dappere sprietjes, die keer op keer een weg uit de aarde wisten te banen, werden als ze hoog genoeg waren in de kop vermorzeld door de treinwielen. Eens kwam er zo'n moment. Eens was daar de dag dat zo'n sprietje hoog genoeg was gegroeid om cru afgehakt te worden. Alessia knipte voorzichtig de topjes van de sprietjes af. Ze knielde neer op het spoor en knipte tot haar vingers krom stonden van de inspanning. Ongeduldig stapte ze elk halfuur naast het spoor en wachtte. De trein blies haar lange haren uit haar smalle gezicht. Als de zon een rode gloed kreeg, klopte ze het stof van haar broek en sprong ze op haar fiets.

'Let maar niet op die ouwe tang'. Haar vader keek op van zijn bord en de huid van zijn glimmende kin trok strak. Hij knipoogde. 'Wil je er nog jus bij?' Braaf stak Alessia haar bord naar voren en de drap sijpelde weldra over de gelige prak. 'Je eet slecht.' Haar vader fronsde en Alessia roerde. 'Neem een hap.' Ze opende haar mond en deed wat er van haar gevraagd werd, maar ze proefde niks. Ze proefde wel zijn sfeer. Hij zou opstaan en haar naar haar slaapkamer brengen. 'Let maar niet op die. Ouwe. Tang', zou hij prevelen, keer op keer, terwijl zijn zure adem haar haast deed kokhalzen. 'Je moeder is gek. Je moeder kan niet luisteren. Ik luister wel naar je.' Ze luisterde naar zijn rits.

'Meisje, hoe heet je?' Ze zag het bolle kontje niet meer. Wel zag ze weer het smetteloze wit en ze zag een gezicht. Ze keek naar het witte kapje boven dat gezicht. 'Hoe heet je?' Alessia opende haar mond en ze zuchtte haar naam, bijna onhoorbaar. 'Hoi Alessia, ik heet Carmen. Kun je overeind komen? Wil je wat drinken? Wil je nog wat?'. Ze klokte alles naar binnen, al kostte haar... dat... veel...moeite...

Moeder voerde de hond. Haar mollige figuur voorover gebukt en haar ongeschoren benen in die belachelijke korte broek. Zwijgend nam haar moeder het lege glas weer van haar aan. 'Ik lijk wel gek', zei ze en draaide zich terug. 'Breng zelf maar naar de keuken.' Alessia keek haar moeder met grote ogen aan en liep behoedzaam om de schrokkende hond heen. Hij gromde even toen ze haar voet naast zijn hijgende lijf zette.

'Val me niet in de rede!' Haar vader zwaaide zijn arm in de lucht, zijn wijsvinger opgestoken. Alessia draaide zich pijlsnel om en snelde richting haar kamer, maar het was te laat. De grove hand van haar vader had haar bovenarm al vastgepakt. 'Hier blijven.' De scherpe preek begon. 'Waarom lijk je zo op je moeder? Waarom doe je me dit aan? Heb je dan helemaal geen respect voor je vader? Ik weet nog toen je klein was en je op mijn schoot zat, terwijl ik je leerde lezen uit het boekje van Nies en Dop en jij leerde het zo snel, weet je nog?' Hij glimlachte zijn onverzorgde tanden bloot. 'Je bent slim, vergeet dat niet. Je bent ook slim genoeg om te weten dat dit zo niet langer kan. Jij en ik, we zijn nu op elkaar aangewezen en daar moeten we het beste van maken. Dat gaat niet als jij je zo blijft opstellen, Alessia. Hoor je me?' Alessia liet haar hoofd hangen en de felle lamp boven de eettafel verlichtte haar blonde kruin. Met moeite hief ze haar hoofd op en keek ze steels over haar vader heen. Haar oog viel op de grote afwas in de keuken, met hier en daar een leeg bierflesje ertussen. 'Hoor je me?' Haar vader klonk ongeduldig. 'Ja pap, we moeten er het beste van maken samen. Ik zal mijn best doen.' Het klonk als een zucht. Een herhaling van wat hij precies horen wilde.

'Kom maar overeind meisje.' Carmen legde haar arm om haar middel en Alessia zette zich duizelend in beweging. 'Je moet weer wat drinken. Hier.' Lauwe thee met honing. Ze dronk behoedzaam. Ze hield van die lichtzoete smaak. 'Car-men?' Alessia bekeek de vrouw eens beter. Ze leek vriendelijk. Helemaal niet de Carmen die ze had leren kennen uit de mond van haar vader. 'We wisten dat je daar rond zou fietsen', zei Carmen zacht, terwijl ze Alessia voorzichtig terug naar achter duwde. 'Ik heb je een slaapmiddel gegeven'. Alessia's ogen sprongen open. 'Waar is m...?'

'Het is een Godverdommese sekte!', riep haar vader uit. Alessia probeerde het niet te horen. Hij had een vage kennis van haar moeder aan de telefoon en herhaalde voor de zoveelste keer die maand het verhaal. Haar moeder zou zijn weggelopen omdat ze in de ban was geraakt van een sekte, zo vertelde hij aan iedereen die het maar horen wilde. Midden op straat zelfs, met zijn veertienjarige dochter ernaast, vertelde hij het met woeste gebaren aan de kapper uit het dorp. Het erge was dat hij het met veel animositeit bracht, waardoor iedereen hem geloofde. Het was begonnen met de komst van Carmen. Alessia had haar nog nooit gezien, maar haar moeder sprak wekelijks met haar af in het dorp. De eerste keer dat ze meer over Carmen te weten kwam was tijdens een ruzie tussen haar ouders. Haar vader betitelde haar als de grootste feeks die hij ooit had ontmoet. Een zweverige trut met een te grote mond. De eerste keer dat haar moeder een nacht weg bleef had ze haar vader horen vloeken in de huiskamer. Ze peinsde er niet over om bij hem te gaan zitten en ze had gauw haar walkman opgezet.

Gemorrel aan de deur. 'Alessia?' Het was al zo vaak gebeurd en toch schrok ze. Ze wilde alleen slapen en ze had alles behalve zin in het zweterige lijf van haar vader. 'Waarom doet hij dat?', had ze eens aan haar moeder gevraagd. Zij antwoordde dat Alessia hem als enige in zijn leven een gevoel van veiligheid gaf. Dat hij alleen vredig kon doorslapen naast haar. Alessia vermoedde dat haar moeder er wel blij mee was, omdat ze dan zelf rustig kon slapen zonder het zure bierzweet in haar neus. Alessia had eens een folder van de Anonieme Alcoholisten besteld, maar haar vader had het ongelezen in de prullenbak gedeponeerd. 'Je hebt er geen verstand van, meisje. Zo erg is het met mij niet.' 'Maar pap?' 'Stel me nou niet op de proef, meisje.' Even stilte. 'Alessia? Ben je nog wakker?' Het gemorrel aan de deur hield op. Ze hoorde haar vader zuchtend naar zijn eigen slaapkamer stommelen. Zorgvuldig schoof ze haar kamersleutel onder haar hoofdkussen.

Pieter sloeg zijn armen om haar heen. 'Kom anders hier wonen?', vroeg hij. Alessia keek even in zijn bruine ogen. Hij had een lieve uitstraling en glimlachte bemoedigend. 'We redden het wel', zette hij zijn voorstel kracht bij. Alessia schudde haar hoofd. 'Pap zal niet weten wat hij zonder me moet'. Ze slikte. In gedachten zag ze haar vader al laveloos op de bank liggen, in zijn eeuwige troep. 'Hij kan niet eens zelf koken!'. Pieter wendde zich van haar af en begon door de kamer te ijsberen. 'Je bent niet verantwoordelijk voor je vader', riep hij ineens fel. 'Hij zou voor jóu moeten zorgen, niet andersom!' Alessia kromp ineen. 'Maar dadelijk heeft hij niemand meer', sputterde ze. Pieter zuchtte geërgerd. 'Dat heeft die ouwe dan aan zichzelf te danken. Ik ga nu boodschappen doen'. Hij wachtte niet tot ze hem volgde, maar liep zonder omkijken naar het halletje en trok zijn spijkerjack aan. 'Zie maar wat je doet. Ik ben weg.' De deur viel hard in het slot. Alessia zakte neer op de bank en staarde in het niets. Ze voelde zich moe, zo vreselijk moe.

Keuzes maken had ze nooit geleerd. Ze deed wat haar ouders van haar verwachtten, op één ding na - ze hielp diertjes en plantjes. Ze had vooral een zwak voor muizen, mieren en onbeduidende plantjes waar niemand naar omkeek. Op school was ze een teruggetrokken meisje. Op school voelde zíj zich een insect waar niemand naar omkeek. Omdat ze vrij makkelijk leerde en het hoognodige deed, haalde ze gemiddelde, onbeduidende cijfers. Zessen en zevens. Niemand vroeg aan haar hoe het met haar ging. Niemand nodigde haar uit voor een feestje. Gepest werd ze ook niet - ze werd simpelweg niet gezien.

Nu stond ze op een kruispunt. Haar vader verlaten of Pieter kwijtraken. Haar vader accepteerde namelijk Pieter niet en van Pieter had ze nooit enig positief woord over haar vader gehoord. De twee belangrijkste mannen in haar leven, de enige mensen die naar haar omkeken, vroegen van haar het onmogelijke. Kiezen. Een week eerder was Pieter over haar moeder begonnen, terwijl ze shoarma aten uit van die plastic bakjes. 'Vraag je je dan niet af waar je moeder is? Als ik jou was, dan...' Alessia liet de woordenvloed van Pieter over zich heenkomen. Ze kon er niets mee - ze wílde er niets mee. Haar vader mocht dan misschien een hulpbehoevende rare kwast zijn - ze had wél een band met hem. Haar moeder was altijd een beetje een schim geweest. Eigenlijk een muisje. Ze deed het huishouden en corrigeerde haar dochter. Daar was alles mee gezegd. Geen knuffels, geen gezellige uitstapjes, niks. Gewoon alleen maar haar moeder omdat ze toevallig in haar baarmoeder had gezeten.

Huilend fietste ze weg naar de enige overgebleven veilige plek die ze kende. Het spoor met de grassprietjes en kleine plantjes die ze hielp overleven. Pieter had haar thuisgebracht en ruzie gemaakt met haar vader. Daar hielp geen walkman tegen. Had Pieter gelijk? Moest ze op zoek gaan naar haar moeder? Maar misschien belandde ze dan wel in de gevangenis, als ze haar vader moest geloven. Hoe gevaarlijk zou haar moeder echt zijn? Ze knielde neer bij de sprietjes en pakte het kleine schaartje uit haar zak. Haar moeder zou haar zelf maar moeten zoeken. Een goede moeder deed dat toch? Het begon te regenen en hard te waaien. Ze besloot terug te fietsen, met veel tegenzin. 'Ik wil niet meer...', riep ze tegen de wind.

***

De beste les

2008-09-05T10:45:00.004+02:00

Ik was te laat en ik rende. Ik opende de deur verlegen. De docent scheikunde keek op en zei: 'Sorry, we zijn alvast zonder je begonnen'. Hij toverde een lach op mijn zenuwachtig gezicht. Ik nam plaats op mijn plaats en hij knikte vriendelijk. Ik nam me voor om nooit meer te laat te komen. Voor hem wilde ik aanwezig zijn en opletten.

Nieuwsgierig sloeg ik gade hoe hij potjes en vloeistoffen pakte. Hij ging weer iets voordoen. Ik hield mijn adem in, want deze leraar was een echte brokkenpiloot. Zorgvuldig goot hij de ene vloeistof bij de andere. Hij legde uit wat hij precies deed. We schreven ijverig mee. Hier en daar klonk gegrinnik. 'Deze keer gaat het goed', zei hij beslist. 'Dit zijn ongevaarlijke stoffen en die kunnen goed samen'. Ik geloofde hem. Ik ontspande me en tekende een bloemetje, stiekem. Kabam! Ik vloog half overeind van schrik. Die gekke oude meester had het weer verprutst! Hij keek er sip bij. 'Oh, ik dacht echt dat dit kon', zei hij bedremmeld. Zijn magere schouders hingen omlaag. De klas lachte en een stoere jongen riep dat hij zich moest laten bijscholen. Dat zou hij doen, beloofde hij.

'Willen jullie iets voor me doen?'. Hij keek smekend de klas rond. 'Willen jullie uitzoeken voor mij hoe dit heeft kunnen gebeuren?'. We gingen graag aan de slag. Stel je voor - wisten wij het dadelijk beter dan de meester! We voelden ons slim en de docent bedankte ons. 'Goed gewerkt!'.

***

Pech voor de weg & helaas pindakaas

2008-09-05T01:54:00.010+02:00

In den beginne was er een naïef meisje...

Hij was een moederskind.
Hij studeerde al jaren aan de Pabo, zijn moeder was kleuterjuf. Hij was enigst kind en had een Porsche onder z'n kont. Gekregen van z'n opa. Hij deed er racewedstrijden mee op de dijk. Hij was ook verliefd op haar zus, maar dat gegeven stopte ze weg. Ze was zeer verliefd op hem. Nadat ze elkaar ontmaagden sloeg zijn vader hem goedkeurend op de schouder. Joost mag weten waarom. Hij ging vreemd toen hij op vakantie was. Hij verklaarde dat hij, uit schuldgevoel, de volgende morgen van een flat had willen springen. In plaats daarvan maakte hij het uit en zoende hij voor haar neus met een ander.

Hij was een rechtenstudent.
Hij studeerde vooral het vak: 'hoe haal je mensen het bloed onder de nagels vandaan', en ze wist zeker - die gaat het wel redden. Hij was een jaar jonger dan zij en ze woonden in hetzelfde studentenhuis. Ze vond hem super knap. Ze werden al snel verliefd op elkaar en deden hun ding zogezegd. Hij leerde haar over standjes. Dat vond ze wel gaaf. Standje 'neuk een ander' leerde ze een paar weken later kennen. In dat studentenhuis, in de kamer boven haar. Gekreun. 'Oeps, ik wist niet dat je thuis was.'

Hij was een barkeeper.
Hij was zesendertig jaar, zag haar, een meisje van net éénentwintig en zei: 'Ik ben verliefd op je'. Goh, wat leuk zeg. Tijd om met hem mee naar huis te gaan. Zelfs haar kat mocht na een paar weken bij hem komen bivakkeren. Ze was er al helemaal uit. Dit was hem. Hij zoende haar vurig, bracht haar in vervoering en gaf haar veel aandacht. Het leek haar normaal toen dat hij geen geld had. Dat kon immers gebeuren? Zij deed de boodschappen wel. Het stoorde haar zelfs niet dat hij een doodskist in zijn huiskamer had staan. Naast zijn bed wel te verstaan. 'Ach ja, ik was bang voor de dood, dus heb ik die kist maar alvast in huis gehaald. Dat hielp.' Klonk logisch toch? Ze deed het ermee. Tot ze volgens hem 'niet meer bij elkaar pasten'. Een te groot leeftijdsverschil, vond hij. Hij keek er ernstig bij. Zijn volgende liefje was negentien.

...en toen was er een naïef meisje minder.

***

De balval

2008-09-05T01:07:00.006+02:00

Voetballen was een grote hobby van me. Ik voetbalde in een damesteam. Daarnaast zat ik op een vechtsport, maar ik ontdekte spoedig dat mijn gezicht (als ik dacht serieus en gevaarlijk te kijken) anderen alleen op de lachspieren werkten.

Mijn voetballiefde werd ten gronde gericht toen ik tijdens een sportdag zowel mijn middelvinger als mijn been brak. Mijn middelvinger brak ik tijdens het keepen, maar ik voetbalde toch door (sportief als ik in die tijd was). Mijn been brak ik toen ik vlak daarna met een verband om mijn middelvinger over de bal struikelde, net voordat ik - ik weet het zeker - een doelpunt ging scoren.

***

Ask for direction

2008-09-03T00:01:00.004+02:00

I want to know
wich way to go
I want to see
wich way nieh

***

Bulgarije, Sunny Beach

2008-09-02T13:49:00.013+02:00

Kermis
Gisteren ben ik teruggekomen van Sunny Beach (Zonnestrand). Het is er net een kermis - een totaal aan alles wat mensen zouden kunnen wensen. Het is een 'sunny' oord, in elkaar gezet voor de toerist. Hotel na hotel. Aan het strand is het net alsof je in een vakantiekaart ligt.

Winkeltjes
Er zijn heel veel kraampjes, waar ze veelal dezelfde spullen verkopen. Als je een mooie handdoek zoekt kun je goed slagen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor andere strandartikelen. De kleding die ze verkopen zijn nep-merken van slechte kwaliteit. Ik (een kledinggek) heb er geen enkel kledingstuk gekocht. Bulgaren hanteren vaste prijzen.

Zee
Het zand is zeer blank, schoon en fijntjes. De zee is diepblauw en het briesje hard genoeg om te verbranden zonder er erg in te hebben. Er staan prullenbakken om de zoveel meter. Kijk wel uit voor kwallen - het zijn er niet veel, maar die paar die wij zagen waren echte joekels. Prachtig om te zien, maar niet om mee op je rug naar een ziekenhuis te moeten rennen.

Eten
Je kunt er lekkere pannekoeken en goede pizza krijgen. Het vlees en de vis is ook te doen, al doet het eetspul allemaal ietsje snackbar-achtig aan. Het is commercieel eten zeg maar. Je kunt er 's avonds eten voor 15 leva (8 euro) per persoon. De vele supermarkten staan vol met drank en snoep. Verwacht geen potten groenten te vinden. Banaan, tomaat, komkommer en babyvoeding is het enige gezonde daar zo ongeveer, los van water, melk en sapjes. Kijk in restaurants niet naar de plaatjes - die zeggen niets over wat je krijgt. Het is vaak niet eens wat ze aanbieden. Vaak zie je ook plakkertjes over de prijzen op de kaart met nieuwe prijzen erop. Ze doen die nieuwe prijzen als aanbiedingen voorkomen - in werkelijkheid zijn het prijsverhogingen.

Bevolking
Engels praten de Bulgaren amper, zelfs niet in een excursiekantoor of in het hotel. Maar een enkeling kan je goed verstaan. Praat dus zo simpel mogelijk Engels. Om de zoveel meter staan er 'proppers' die je een (eet)tent in willen krijgen. Erger je maar niet, het hoort erbij. Lach vriendelijk en loop door. Bulgaren zijn over het algemeen niet hartelijk of vriendelijk. Als je buiten het toeristische oord het dorre, arme landschap ziet kan je daar wel inkomen. Soms word je bediend op een wijze die een ober in Nederland zijn ontslag zou opleveren. Er zijn ook wat vriendelijke mensen die hun best doen. In Nessebar vonden wij de mensen vriendelijker dan op Sunny Beach.

Muziek
De muziek die je er hoort is commercieel, maar wel goed. Je hoort er de top - Queen, Tina Turner, Robbie Williams, Dire Straits, etc. Alleen maar grote namen. Hoe het in de discotheken is weet ik niet, daar zijn wij niet geweest.

Vervoer
Er rijden veel bussen naar Bourgas, Varna en Nessebar. Alleen een taxi nemen indien strikt noodzakelijk. Chauffeuren kunnen opdringerig zijn. Fietstaxi's sowieso niet nemen - die zetten je af (dat wisten wij gelukkig van tevoren). Het treintje is wel leuk. Als je van Nessebar het treintje terug naar Sunny Beach neemt, houdt er dan rekening mee dat je aan het begin van Sunny Beach wordt afgezet en misschien nog een heel eind moet lopen. Overstappen op een bus is een beter idee.

Dieren
Neem alsjeblieft geen rijtuig! De paarden worden slecht verzorgd, stinken en moeten hard werken in de hitte. Hun tere benen kletteren hele dagen over straat, heel zielig. Je ziet er ook zwerfhonden en katten, vooral in de buitengebieden. Katten zijn er ook veel in Nessebar. We hebben een aantal magere beestjes gezien waar we niet blij van werden. Er zijn wel een aantal hele tamme katjes bij die je gewoon kunt aaien.

Veiligheid
Van onze reisgroep waren er drie overvallen - twee om drie uur 's nachts en een in een discotheek. Wij waren voor elven altijd weer in het hotel en gingen 's avonds geen rustige straatjes in. Dan is er niets aan de hand. Blijf ook vriendelijk en ga niet in discussie, dat heeft geen zin.

Naaktstand
Voor nudisten is er een gedeelte om naakt te kunnen zwemmen in zee. Dit gedeelte ligt in het noorden van Sunny Beach, voorbij pier 10 (bekeken vanaf pier 11). Verwacht er niet teveel van - het is geen afgezet gedeelte. In de zee daar lopen naakt en 'gekleed' dan ook door elkaar.

Hotel Balaton
In dit hotel verbleven wij. Er wordt elke dag schoongemaakt. Nieuwe handdoeken krijg je twee keer per week. De bedden zijn goed, wel wat aan de korte kant. De douche is ook goed en schoon. Heel fijn was de koelkast op de kamer. Het (bar)personeel is redelijk. Bij de receptie hebben we maar één aardig meisje gezien - de rest ziet je liever gaan dan komen met je vragen. Je kunt veilig wisselen in dit hotel. Neem er gelijk een kluisje. Het ontbijt is oké, wel veel 'sponsbrood'. Het zwembad is een aanrader.

Waarom WEL?
Je kunt er lekker relaxen, zonnen en alles wat je nodig hebt is er in de buurt. Het oord is van alle gemakken voorzien en als je wilt consumeren zit je er goed. Je kunt er echt veel doen, zeker ook met kinderen (overdag!). Het weer is super en het klimaat voelt lekker aan, niet benauwd. Er zijn prachtige terrasjes te vinden en elk hotel heeft een zwembad. Omdat het zo'n 'andere' wereld is die door het-vele-hetzelfde overzichtelijk is, kom je er goed tot rust. Ikzelf zou er nóg wel een vakantie kunnen vertoeven.

Waarom NIET?
Als je op zoek bent naar een vriendelijke bejegening, dan zit je verkeerd. Je moet écht je eigen sfeer maken. Gewoon genieten van wat je er kunt doen en wat je wordt aangeboden. Het is geen oord om alleen in rond te lopen. Ga minstens met twee volwassenen. 's Nachts stappen is ook niet heel veilig - mits je met een groep weggaat. Ik heb mensen horen mokken over het eten en de onvriendelijkheid. Je moet er geen lange tenen hebben...

***

De ex

2008-08-23T11:53:00.007+02:00

Soms, is die ene positieve minuut met die ene persoon goud waard. Een vriendelijk knikje en een glimlach. De pijn is even verdwenen en dat kan dus tóch. Dat doet me goed en hem ook.

Hij reageert goed op een complimentje. Hij is gevoelig voor wat ik zeg. Ik zei vanmorgen dat ze er zin in had. Hij zei: 'Oh ja?' en ik voelde een moment van onzekerheid, gevolgd door een : 'Ah!'. Hij bereidde haar voor op de duur van het contact, dat was mooi. Ze vond het wel een klein beetje spannend, hij waarschijnlijk ook. Hij vroeg haar om mij gedag te zeggen. Dat deed ze en ik wenste hen veel plezier. Hij stapte niet snel de auto in, maar nam de moeite mij ook gedag te zeggen.

Ja, hij is vriendelijk als er niemand anders bij is. Dat gegeven werd vanmorgen wederom bevestigd. Wie weet hoeveel aardige momenten er nog volgen? Ik hoop er het beste van.

***

Schooltje spelen

2008-08-22T22:07:00.006+02:00

Lizzy heeft teveel knuffels, vooral als ze schooltje speelt. Dan worden die knuffels namelijk allemaal uitgestald op stoeltjes en kleedjes, het liefst midden in de huiskamer of in de keuken, zodat ik aan mijn ochtendgymnastiek toekom. Haar eigen kamer schijnt daar niet de juiste plek voor te zijn, ook niet als ik voorzichtig dit idee in haar hoofd probeer te planten.

Lizzy gaat op een stoeltje zitten en dan neemt ze de schooldag met haar pupillen door. Er wordt zelfs gebeden, want dat heeft ze van de juf geleerd. Ze leert haar 'kinderen' ook liedjes, gebaren en letters. Het voordeel is dat ze gezellig bezig is en het nadeel is dat ik haar maar moeilijk aan het opruimen krijg, zelfs niet als ik haar assisteer. Ik ben nu de schoonmaakster van de school, zwijgzaam aangenomen nadat ik mijn zelfstandigheid had bewezen.

Ach, vroeger deed ik hetzelfde en als oudste kind van het gezin wierp ik me ook altijd op als de juf. Dat mijn broertje en zusje dat niet leuk vonden kon me niks schelen: een juf hoort immers haar eigen wil door te drukken, dacht ik. Kapster ben ik trouwens ook geweest. Ik knipte de haren af van de jeugdpop van mijn moeder, die bijna in tranen uitbarstte toen ze haar gehavende stukje verleden zag. Ik weet nog dat het inderdaad niet zo goed gelukt was. Ik knipte aanvankelijk een klein stukje van de lange haren af, maar kwam tot de ontdekking dat ik scheef had gekipt, dus ging er wederom een stukje af, totdat de pop was omgetoverd in een stekelvarken.

Het fijne vind ik, dat Lizzy's juf het erg leuk vindt dat Lizzy thuis nog bezig is met haar schooldag. De ultieme stimulatie. Ik besloot haar een brief te schrijven:

Beste juf Rita,

Wat fijn dat u mijn kind zo stimuleert in haar spel. Ze heeft het duidelijk erg naar haar zin op school en ook thuis kan ze maar moeilijk loskomen van uw liedjes en uw prachtige geloof. Voor Lizzy's ontwikkeling is het natuurlijk erg nuttig dat ze de leerstof thuis zelfstandig doorneemt. Zelfs ik ben nu weer op de hoogte van alle letters, die er sinds ik het huishouden doe toch een beetje bij zijn ingeschoten.

Ik zou u dan ook graag willen uitnodigen om een dagje op bezoek te komen om haar spel te aanschouwen. U kunt dan getuige zijn van de gevolgen van uw stimulatie. Schrikt u niet als u niet naar de WC kunt omdat er al een popje op zit en als u een natte broek krijgt als u op de bank gaat zitten, dan is er een popje stout geweest. Ook raad ik u aan om wat yoga-oefeningen te doen voordat u komt, omdat gewoon lopen er niet meer inzit. Verder is het misschien handig om alvast in regressietherapie te gaan, want een rol als juf zit er bij mij thuis niet voor u in.

Met vriendelijke groeten,
De moeder van Lizzy.

Ik ben benieuwd naar haar reactie, maar het lijkt me toch wel dat ze zich erg verheugt op mijn uitnodiging. Ik ga maar weer eens aan de schoonmaak, want het wordt hoog tijd dat ik mezelf weer herenig met mijn vloer, al is het maar voor een avondje.

***

Men zegt soms...

2008-08-21T15:34:00.006+02:00

Iedereen is het erover eens dat je jezelf regelmatig met anderen moet vergelijken. Het is nodig om jezelf beter te leren kennen. Als je zegt: 'Ik kan niet goed schaken', dan komt dat doordat jouw ervaring je dat leerde - je omgeving schaakt beter en je koning ligt in een mum van tijd op z'n gat. Als jij zegt: 'Ik ben rustig', dan zeg je omdat je regelmatig de opgewonden standjes van anderen gadesloeg, terwijl je zelf gapend toekeek.

Toch worden we snel teruggefloten als we op een 'vergelijkende manier' meer zelfkennis willen vergaren. Zo ging ik van 'alle mannen', naar 'de meeste mannen' naar 'sommige mannen'. Die laatste wordt aardig geaccepteerd. Dit overigens in het kader van 'mijn vrouwzijn leren kennen' (..).

Wat ook mag is: 'men zegt'. Daarover struikelt men niet. Het woord 'mensen' of 'maatschappij' is echter uit den boze. 'Altijd' mag ook niet. 'Meestal' is al beter, maar men prefereert 'soms'. 'Het is de cultuur' is vooral toegestaan als je spreekt over die van jezelf en dit geldt ook voor 'normen en waarden'. 'Ik ben goed' mag niet. 'Het is een talent' mag wel. 'Ik ben slecht' mag niet. 'Het is mijn leerpunt' mag wel. Als je iets wilt aantonen en je zegt: 'volgens anderen', vindt men dat zwak. 'Volgens mijn beste vriendin' kan nog net.

Kortom, we hebben het vergelijken nodig om onzelf beter te leren kennen (of uberhaupt ook maar iets over onze valkuilen en talenten te kunnen zeggen). Ondertussen moeten we goed nadenken over hoe we deze vergelijkingen verwoorden. Je moet de kunst verstaan van het vergelijken zonder te generaliseren. Maar dat is vooral een woordenspel, is het niet? Misschien. Of soms...denk ik. Of het is nog mijn leerpunt, dat kan ook. En anders is het de cultuur hè...

***

Dagschema

2008-08-21T00:51:00.009+02:00

* Elke dag een babystapje nemen naar het verwezenlijken van je doel.
* Elke avond jezelf vragen: wat heb ik vandaag aan mijn doel gedaan?
* Jezelf prijzen voor dat ene ding, dat babystapje, dat je genomen hebt.
* Je realiseren dat dat stapje net zo waardevol is als het doel dat je hebt.

***